Ιδιαζόντως

πραγματικά.

Καλό Παράδεισο, φίλοι

Advertisements

Δευτέρα, 26 Δεκέμβριος , 2016 Posted by | τέχνη, ΓΠΠ, γεωπολιτική | , , , | 1 σχόλιο

Καλά Χριστούγεννα και Καλή Λευτεριά

Σάββατο, 24 Δεκέμβριος , 2016 Posted by | Eλλάς, τέχνη, ΓΠΠ, εθνικά, ιστορικά, ορθοδοξία | , | Σχολιάστε

Οι μπλόγκερς έχουν ταλέντο!

Το φημισμένο Γκαζάκι σας εύχεται

ΚΑΛΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ!

~Ο ΚΟΨΟΧΕΡΗΣ~

Τί παράξενη κυβέρνηση είσ’ εσύ,
πώς σε πίστεψα ενώ πουλούσες φύκια,
δώρα μού ‘ταζες ώσπου να εκλεγείς
και μου βάζεις φόρους με τα συγχαρίκια.

Είπες θά ‘δειχνες μηδενική ανοχή,
θα καθάριζες, δεν θά ‘κανες τα ίδια,
γρήγορα όμως έγινες συνένοχη
και τον φουκαρά με ζώσανε τα φίδια.

Τόσα χρόνια μάγκας μέσα στο γκεζί,
με κορόϊδεψες και θα το μετανοιώσεις,
φύγε κι’ άσε πλέον το ψιλό γαζί,
σκάψε λάκκο κι έμπα μέσα να γλυτώσεις.

Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου , 2010 Posted by | Eλλάς, πολιτική, τέχνες, επικαιρότητα, εθνικά | , , | 2 Σχόλια

Ελληνοτουρκικό «μοίρασμα»

Ο Βλαντιμίρ Ασκενάζυ είναι ένας διεθνώς διάσημος Ρωσσοεβραίος πιανίστας και μαέστρος συμφωνικής μουσικής. Γεννήθηκε το 1937 στην Σοβιετική Ενωση και διέφυγε στη Δύση το 1963. Από το 1972, είναι Ισλανδός υπήκοος και δηλώνει «Πολίτης του κόσμου».
Δεν παύει να αναλαμβάνει καλλιτεχνικές πρωτοβουλίες, όπως οι συναυλίες του με την Ελληνοτουρκική Ορχήστρα Νέων,της οποίας και είναι επίτιμος διευθυντής.
«Η μουσική προσφέρει μια «πλατφόρμα» που μπορεί να φέρει κοντά τους ανθρώπους, σε αυτήν την περίπτωση τους Ελληνες και τους Τούρκους. Μέσα από την εμπειρία του «μοιράσματος» μαθαίνεις περισσότερα για τον εαυτό σου και ξεπερνάς τις ιστορικές, θρησκευτικές, πολιτιστικές διαφορές.»

Η Ελληνοτουρκική Ορχήστρα Νέων αποτελείται 50 Έλληνες νέους μουσικούς και 50 Τούρκους.
κοινή πρωτοβουλία των Υπουργείων Εξωτερικών Ελλάδος και Τουρκίας, υπό την διεύθυνση του Βλαντιμίρ Ασκενάζι, η ορχήστρα έδωσε συναυλία στις 24 Ιουλίου στην Αγκυρα και στις 26 Ιουλίου στην Κωνσταντινούπολη. Το πρόγραμμα άνοιξε με τους «Ελληνικούς Χορούς» του Νίκου Σκαλκώτα.
Στη συνέχεια, και υπό την αιγίδα του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών, στα πλαίσια του «Φεστιβάλ Αθηνών», η ορχήστρα θα παίξει στα Ρωμαϊκά Ωδεία της Αθήνας και Πάτρας, στις 29 και 30 Ιουλίου.
Αντί του ελληνικού έργου, το πρόγραμμα θα ανοίξει με τη συμφωνική σουίτα Köçekçe του Τούρκου συνθέτη Ulvi Cemal Erkin.

Οπως ξέρουμε, οι «Ελληνικοί Χοροί» του Σκαλκώτα βασίζονται στην Ελληνική Δημοτική Μουσική.
Σε τι όμως βασίζεται η σουίτα Köçekçe του Cemal Erkin, που θα απολαύσουν οι Ελληνες σε Αθήνα και Πάτρα;
Διαβάστε και θαυμάστε :

Βασίζεται στους χορούς των köçek, τους köçek oyunu.
Τι είναι αυτό; Υψηλή Οθωμανική Τέχνη!!!

 

(Köçek with tambourine
Entertainers and sex workers, köçeks were in high demand in the Ottoman Empire.

They were sought by high and low, up to the Sultan.
Photograph, late 19th c.)

Οι köçek ήταν πολύ όμορφοι νέοι αρσενικοί «χορευτές» θηλυπρεπώς ντυμένοι (σαλβάρια, κοσμήματα, φέσι, ντέφι και έντονο βάψιμο), που χρησίμευαν ως διασκεδαστές των ανώτερων Οθωμανικών τάξεων και εργάτες του sex. Οι köçek προέρχονταν από τους ΜΗ Μουσουλμανικούς πληθυσμούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (Σλάβοι, Αρμένιοι, Έλληνες, Αλβανοί, Εβραίοι, Τσερκέζοι, Ρομά, Μολδαβοί). Το «επάγγελμα» ήταν απαγορευμένο για τους Μουσουλμάνους, καθώς εθεωρείτο υποτιμητικό για την Μουσουλμανική αξιοπρέπεια.
Η λέξη köçek προέρχεται από την τουρκική λέξη küçük, που σημαίνει μικρός (κούτσικος).
Η «κουλτούρα» των köçek ξεκίνησε αρχικά από τα χαρέμια των Παλατιών (Σαράι) και από τον 17ο μέχρι και τον 19ο αιώνα αποτελούσε την πολυτελή διασκέδαση των εύπορων και υψηλών Οθωμανικών τάξεων.
Η εκπαίδευση των köçek άρχιζε στην ηλικία των 6-7 ετών κι έπειτα από 6 περίπου χρόνια «πρακτικής εξάσκησης», εθεωρούντο ολοκληρωμένοι καλλιτέχνες. Η καριέρα τους διαρκούσε για όσο χρονικό διάστημα ο köçek παρέμενε άτριχος και με προεφηβική εμφάνιση. Μέσα στα υποχρεωτικά του καθήκοντα ήταν και αυτό του παθητικού σεξ (συχνά ύστερα από …δημοπρασία).

Ο John Cam Hobhouse, συνταξιδιώτης του Lord Byron, έγραψε στο ημερολόγιό του, στις 19 Μαΐου του 1910 :
«Πήγαμε με τον Byron σε μια γιορτή….Είδαμε δύο αγόρια να εκτελούν έναν γυναικείο χορό….έσειαν τους γοφούς και τα μακριά μαλλιά τους… κάλυψαν τα κεφάλια τους με ένα ύφασμα και φιλήθηκαν…..Στην Αγγλία, θα είχαν απαγχονιστεί…. Γι΄αυτό το κτηνώδες θέαμα πληρώσαμε 55 πιάστρα.»

Μια παραλλαγή των köçek ήταν οι tavşan oğlan («rabbit boys»), που προέρχονταν κυρίως από τα Ελληνικά νησιά του Αιγαίου και τη Θάλασσα του Μαρμαρά και εκτός των υπολοίπων «καθηκόντων», υπηρετούσαν και σαν οινοχόοι, ντυμένοι με προκλητικά γυναικεία ρούχα.

Και πως όλοι αυτοί οι Γκιαούρηδες, βρέθηκαν από παιδική ηλικία στις τάξεις των …»καλλιτεχνών»;
Μήπως, όσοι Ελληνες γονείς δεν κατάφερναν να προωθήσουν τα παιδιά τους στην αξιοζήλευτη στρατιωτική καριέρα των Γενιτσάρων, συμβιβάζονταν έστω και με την.. «καλλιτεχνία», για τα βλαστάρια τους;
Η μήπως οι μελλοντικοί καλλιτέχνες «συνωστίζονταν» στα σκλαβοπάζαρα της Κωνσταντινούπολης, προερχόμενοι πχ από την Σφαγή της Χίου (
47.000 Χίοι όμηροι πουλήθηκαν στα σκλαβοπάζαρα της Κωνσταντινούπολης) και άλλες παρεμφερείς «πολιτιστικές» Οθωμανικές παρεμβάσεις;

Η σφαγή της Χίου, Ντελακρουά
Eugène Delacroix «Massacre at Chios»

Κι ας επιστρέψουμε στο σήμερα.
«Το στυλ εξακολουθεί να εμπνέει σύγχρονους μουσικούς. Ο Ulvi Cemal Erkin είναι ένας Τούρκος συνθέτης κλασσικής μουσικής, του οποίου το πιο δημοφιλές αριστούργημα είναι το Köçekçe ….», μας πληροφορεί η αγαπητή wikipedia.
The style however continues to inspire modern musicians. Ulvi Cemal Erkin (1906-1972) is a Turkish classical composer whose most popular masterpiece is Köçekçe a dance rhapsody composed in 1943, and perhaps the best known single piece of Turkish music abroad. It was first introduced to the public in 1943 with Ernst Praetorius conducting the Presidential Symphony Orchestra.

Αυτό το αριστούργημα (masterpiece) του κυρίου Erkin, επέλεξε ο μη Τούρκος και μη Ελληνας κύριος Vladimir Ashkenazy να μας παρουσιάσει μαζί με την Ελληνοτουρκική Ορχήστρα Νέων, στο Φεστιβάλ Αθηνών και υπό την αιγίδα του Ελληνικού(; ) Υπουργείου Εξωτερικών!

«Μέσα από την εμπειρία του «μοιράσματος» (του κώλου μας;) μαθαίνεις περισσότερα για τον εαυτό σου και ξεπερνάς τις ιστορικές, θρησκευτικές, πολιτιστικές διαφορές» είπε ο κύριος Ashkenazy.
Και ερωτώ: «Καλά είμαστε έτσι ή να σκύψουμε περισσότερο;»

ΦΙΛΟΤΙΜΟ ΤΕΛΟΣ! ΞΕΠΟΥΛΗΣΑΜΕ!!

Αλλά τι να περιμένεις από αυτούς που καταθέτουν στεφάνια στον σφαγέα της Μικράς Ασίας; Ευαισθησίες; ΧΑ!

ΥΓ. (άσχετο, μα εντελώς άσχετο) Βαρθολομαίε..
Πως πας από… «αρμονική συμβίωση»; Ολα καλά;

Εμείς οι sans culotte, σε χαιρετούμε και σου ευχόμαστε τα καλλίτερα.

~*~

Τρίτη, 29 Ιουλίου , 2008 Posted by | πολιτική, τέχνη, γεωπολιτική, επικαιρότητα, εθνικά, ιστορία, ιστορικά | , , , , , , , , | 8 Σχόλια

Σείκιλος-Ευτέρ[πη]

seikilos3small.jpg

«Οσον ζής φαίνου,

Μηδέν όλως σύ λυπού

Προς ολίγον εστί το ζήν

Το τέλος ο χρόνος απαιτεί».

(«Όσο ζεις, να λάμπεις
Μη λυπάσαι καθόλου
Η ζωή είναι σύντομη
Ο χρόνος οδηγεί στο τέλος»)

seikilos_score.png

Η αρχαιότερη, ολοκληρωμένη μουσική σύνθεση (με μουσική σημειογραφία) στον κόσμο, που έχει ανακαλυφθεί, μέχρι τώρα.

Πρόκειται για επιτάφια επιγραφή που ένας λυρικός ποιητής και μουσικός των ελληνιστικών χρόνων, ο Σείκιλος, αφιέρωσε στη γυναίκα του, Ευτέρπη, πάνω σε μια μικρή στρογγυλή μαρμάρινη στήλη, χρονολογούμενη από τον 2ο αι. π.Χ.Ανακαλύφθηκε από το W. Μ. Ramsay το 1883, κοντά στις αρχαίες Τράλλεις της Μ. Ασίας. Η στήλη χάθηκε κατά τη διάρκεια του ολοκαυτώματος της Μικράς Ασίας (1922), αλλά αργότερα βρέθηκε πάλι, σπασμένη στη βάση της.

Μια γυναίκα τη χρησιμοποιούσε ως ανθοστήλη στον κήπο της, και η βάση ήταν κομμένη οριζόντια. Σήμερα εκτίθεται στο εθνικό μουσείο της Δανίας.

Το ποιητικό κείμενο της επιγραφής αποτελείται από δύο μέρη: το πρώτο, χωρίς μελωδία, είναι η αφιέρωση.

«Εικών η λίθος ειμί, τίθησί με Σείκιλος ένθα μνήμης αθανάτου, σήμα πολυχρόνιον»

(Εικόνα είμαι, αυτή η πέτρα· ο Σείκιλος με αφιερώνει σε αθάνατη μνήμη, ένα μνημείο για πολλά χρόνια).

Το δεύτερο μέρος, το κυρίως επιτάφιο, με μουσική, είναι οι στίχοι, την μετάφραση των οποίων είδαμε στην αρχή.

Το επιτάφιο τελειώνει με τις λέξεις » Σείκιλος-Ευτέρ[πη] » (ο Σείκιλος στην Ευτέρπη).

Οι νότες της αρχαιοελληνικής σημειογραφίας δεν ήταν παρά γράμματα που γράφονταν πάνω από τις συλλαβές των στίχων, ενώ οι χρονικές αξίες συμβολίζονταν με κάποιες γραμμές που γράφονταν πάνω από τα γράμματα (π.χ. ένας χρόνος = καμία γραμμή πάνω από το γράμμα, δύο χρόνοι = μία παύλα πάνω από το γράμμα, τρεις χρόνοι = μια γωνία και ένας κύκλος κτλ.).

seikilos.gif

Στην παραπάνω εικόνα διακρίνονται καθαρά τα μουσικά σύμβολά πάνω από τις συλλαβές και στην κορυφή της σελίδας, η μελωδία «μεταφρασμένη» στη σημερινή δυτική σημειογραφία.

Δευτέρα, 7 Ιανουαρίου , 2008 Posted by | Eλλάς, τέχνη, ιστορία, λογοτεχνία | , , , , , , , , , , | 3 Σχόλια