Το γύρισε σε νοτιά; (γ)

προηγούμενο

Πράξη Γ’

Πολλά σκεφτόμουν να γράψω στην τρίτη πράξη, αλλά τα τεκταινόμενα μου δημιούργησαν έναν στομαχικό ίλιγγο. Άλλωστε, όπως έγραψε κι ο Τίμος Μωραϊτίνης:

«Όλα τά ‘χω δει και τι να γράψεις;
Όλα τά ΄χω δει και τι να πεις;
Αν γράφοντας γελάσεις ή αν κλάψεις,
θα τα διαβάσεις το πρωί και θα ντραπείς.
Γιατί ο κόσμος, το ανούσιο αυτό δράμα,
δεν είναι μήτε για γέλια, μήτε για κλάμα.»

*

Θα σημειώσω μόνον πως οι ίδιοι που οργάνωσαν κάποτε το κάψιμο της Αθήνας, ώστε να καταλάβει την εξουσία ο εκλεκτός των “αγορών”, τώρα, αφού έπεσαν και οι τελευταίες υπογραφές στα συμβόλαια μεταβίβασης ιδιοκτησίας της πατρίδας, αφού πουλήθηκε και το τελευταίο τσίγκινο κουταλάκι, ξαφνικά “αγανάκτησαν”(!) και με το ίδιο know how του ’08 οργάνωσαν μαζώξεις στις πλατείες όλης της επικράτειας (Μπρακούλιας και στα Τρίκαλα!), ώστε, τώρα που τέλειωσε η δουλειά, ν’ αποχωρήσει ήσυχα ο εκλεκτός κι η ομαδούλα του, χωρίς κρεμάλες κι ελικόπτερα. Όχι, κουκουλοφόροι δεν εμφανίστηκαν, μολότωφ δεν έπεσαν, απεργοσπάστες δεν κάηκαν ζωντανοί και τα ΜΑΤ έδειξαν το “ανθρώπινο” πρόσωπό τους.

Άντε, ρε. Πάλι θα τους “διώξουμε” τους κακούς!
1-2-3, πολλά Πολυτεχνεία!

Στο μεταξύ, να προσέχετε τις ιστορικές “ομελέτες” και τ΄αυγά. Ιδίως αυτά με τον πορτοκαλί κρόκο. Ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα.

Μπόνους, για τα μάτια σας μόνο, ζωντανό ρεπορτάζ απ’ την “επανάσταση”:

έτσι πέφτει ο καπιταλισμός, ρεεεεεεε....

 

Δια τα περαιτέρω, ΕΔΩ.