Το γύρισε σε νοτιά;

(Μιούζικαλ νοσηρής φαντασίας, σε τρεις πράξεις)

Εισαγωγή
“Μικρό παιδί σαν ήμουνα και πήγαινα σχολείο”, διάβασα κάπου τα λόγια ενός θεατράνθρωπου: «Όταν πάμε στο θέατρο, πρέπει να παίρνουμε μαζί και την φαντασία μας.» Δεν έχω ιδέα ποιος ήταν αυτός, η προτροπή του όμως μου έκανε μεγάλη εντύπωση κι έκτοτε την τηρώ ευλαβικά και κατά γράμμα.

Πράξη Α’

Εδώ και σχεδόν δυο  δεκαετίες, αρχής γενομένης απ’ το ’92, έχουν ληστευθή,  βιασθή, πυροβοληθή, σφαγή στο γόνατο χιλιάδες επί χιλιάδων Έλληνες, ενώ η συντριπτική πλειοψηφία των υπολοίπων Ελλήνων(;) καθεύδει ύπνον βαθύ. Μόνο μια “γραφική”, “αντιδραστική” μειοψηφία ωρύεται μεγαλοφώνως πως αυτό το πογκρόμ “δεν είναι ok“.  Οι υπόλοιποι εντρυφούν σε βαθυστόχαστες αναζητήσεις περί ανθρωπισμού, εθνογενέσεως, μεταναστευτικών ρευμάτων, ταξικής αλληλεγγύης… (κι αν τον έπαιρνε, ή ου, ο Μεγαλέξανδρος βεβαίως, βεβαίως και πόσο βρε αδερφέ; πολύ ή λίγο;). Πάντα, μα πάντα, με την επωδό “μακρυά από μένα ο ρατσισμός”, εκφερόμενη με αυστηρό, καθώς πρέπει κι ελαφρώς αγανακτισμένο ύφος.

(Σα να λέμε π.χ., διαρκούσης της καταλήψεως της Κωνσταντινουπόλεως από τους “ευγενείς αδελφούς” Σελτζούκους, εν μέσω οιμωγών, σφαγών και καπνιζόντων ερειπίων: “-πόσοι άγγελοι να χωράνε άραγε στην τρύπα της βελόνας;” και “-απεταξάτω τον σατανα;  -απεταξάμην! απεταξάμην!”)

Τόσα χρόνια, οι προστάτες του πολίτη, οι εντεταλμένοι φύλακες της δημόσιας τάξης υποφέρουν από μια εγγενή ανικανότητα ν’  ανακαλύψουν τους άγνωστους, απροσδιόριστους δράστες αυτών των εγκληματικών ενεργειών, που ξεγλυστρούν  σαν άπιαστα φαντάσματα στα σκοτεινά σοκάκια της ανωνυμίας, της ανυπαρξίας σχεδόν.

Και ξαφνικά…

Ω, ξαφνικά…!

Δυό “παληκάρια” απ΄το μαρτυρικό Αφγανιστάν κάνουν  μια απλή, οικεία, καθημερινή πράξη:

Αρπάζουν την τσάντα ενός διερχόμενου! (Σιγά τα ωά). Και μάλιστα διερχόμενου, σε ώρες απαγόρευσης της κυκλοφορίας, μέσα από εμπόλεμη ζώνη! Που νά ‘ξεραν τα καϋμένα τα “παληκάρια” πως δεν τά ‘θελε ο κώλος του, αλλά ανωτέρα βία τον έβγαλε στον δρόμο τέτοια ώρα; Τα νύχια τους να μύριζαν; Κι όταν αυτός άρχισε να σκούζει, θέτοντας την ασφάλειά τους σε κίνδυνο, τα “παληκάρια” έκαναν πάλι το αυτονόητο. Αυτό που κάνουν όλα τα μαρτυρικά συντρόφια τους, σε παρόμοιες περιστάσεις: Τον εξανάγκασαν να σιωπήσει! Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.

Ω, Αλλάχ!

…κι όλο το πάνθεον των υψιπέδων του Ινδοκούς!

…………

Οι κεραυνοί του Διός επέπεσαν αίφνης

επί της μαρτυρικής κεφαλής αυτών…

Το Πνεύμα το Άγιον φώτισε  αποτόμως τις θολωμένες διάνοιες των “ανίκανων”, με αποτέλεσμα αυτοί ν΄ανακαλύψουν και να συλλάβουν τους δράστες εντός τριών ημερών! Τα καϋμένα τα “παληκάρια” δεν κατάλαβαν από που τους ήρθε, ούτε γιατί διαπομπεύτηκαν, στα καλά καθούμενα, για κάτι τόσο αυτονόητο και καθημερινό, για κάτι που, μέχρι χτες, όλοι “αγνοούσαν” την ύπαρξή του και κοίταζαν αιδημόνως απ’ την άλλη μεριά, για κάτι που και η απλή αναφορά του αποτελούσε ταμπού για την “καλή” Ελληνική(;) κοινωνία…

(Ήσασταν άτυχοι παιδιά. Κάπως σαν τον καϋμένο τον Ξηρό που τού’σκασε η χειρομπομπίδα στα χέρια, την δεδομένη στιγμή. Γίνατε κι εσείς τ΄αυγά της ιστορικής ομελέτας. Τα παράπονά σας στον προφήτη).

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο προϊστάμενος των “ανίκανων” και μέλος της “αντιεξουσιαστικής” κυβερνήσεως, ο διάδοχος του καλύτερου φίλου των “αντιρατσιστών” κι άμεσος υφιστάμενος του ίδιου του “παιντιού” που κάλεσε αυτοπροσώπως όλους της γης τους “φευγάτους” στην χώρα(χώρο), έκανε κάτι δηλώσεις… μα κάτι εμπρηστικές δηλώσεις… Μίλησε, άκουσον-άκουσον, για “βόμβα στα πόδια (ή στην ποδιά, δεν κατάλαβα καλά) της Ελληνικής κοινωνίας”!!!

Αυτό ήταν.
Λες και κάποιος διαιτητής έδωσε το εναρκτήριο σφύριγμα και το τόπι των δηλώσεων άρχισε να πετά απ’ τον έναν στον άλλον. Όλοι οι κουφοί και τυφλοί της χώρας(χώρου), όλοι οι μέχρι πρότινος “προοδευτικώς” ομφαλοσκοπούντες, όλοι οι “δεν είδα-δεν-άκουσα-δεν ξέρω-δεν απαντώ”, ως να εμβαπτίσθηκαν ομαδικώς στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ, ανέβλεψαν, είδαν το φως το αληθινόν κι ανεκάλυψαν…  το άφατο… το άυλο… το αόρατο… το ανύπαρκτο…  το μη εκ του κόσμου τούτου… την αλλοδαπή εγκληματικότητα!

(Μέγας είσαι Κύριε και θαυμαστά τα έργα Σου)

Διάλειμμα ολίγων λεπτών

(γρανίτα, κωκ, σάμαλι, τσίιιιιπς…)

επόμενο