Το γύρισε σε νοτιά; (γ)

προηγούμενο

Πράξη Γ’

Πολλά σκεφτόμουν να γράψω στην τρίτη πράξη, αλλά τα τεκταινόμενα μου δημιούργησαν έναν στομαχικό ίλιγγο. Άλλωστε, όπως έγραψε κι ο Τίμος Μωραϊτίνης:

«Όλα τά ‘χω δει και τι να γράψεις;
Όλα τά ΄χω δει και τι να πεις;
Αν γράφοντας γελάσεις ή αν κλάψεις,
θα τα διαβάσεις το πρωί και θα ντραπείς.
Γιατί ο κόσμος, το ανούσιο αυτό δράμα,
δεν είναι μήτε για γέλια, μήτε για κλάμα.»

*

Θα σημειώσω μόνον πως οι ίδιοι που οργάνωσαν κάποτε το κάψιμο της Αθήνας, ώστε να καταλάβει την εξουσία ο εκλεκτός των “αγορών”, τώρα, αφού έπεσαν και οι τελευταίες υπογραφές στα συμβόλαια μεταβίβασης ιδιοκτησίας της πατρίδας, αφού πουλήθηκε και το τελευταίο τσίγκινο κουταλάκι, ξαφνικά “αγανάκτησαν”(!) και με το ίδιο know how του ’08 οργάνωσαν μαζώξεις στις πλατείες όλης της επικράτειας (Μπρακούλιας και στα Τρίκαλα!), ώστε, τώρα που τέλειωσε η δουλειά, ν’ αποχωρήσει ήσυχα ο εκλεκτός κι η ομαδούλα του, χωρίς κρεμάλες κι ελικόπτερα. Όχι, κουκουλοφόροι δεν εμφανίστηκαν, μολότωφ δεν έπεσαν, απεργοσπάστες δεν κάηκαν ζωντανοί και τα ΜΑΤ έδειξαν το “ανθρώπινο” πρόσωπό τους.

Άντε, ρε. Πάλι θα τους “διώξουμε” τους κακούς!
1-2-3, πολλά Πολυτεχνεία!

Στο μεταξύ, να προσέχετε τις ιστορικές “ομελέτες” και τ΄αυγά. Ιδίως αυτά με τον πορτοκαλί κρόκο. Ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα.

Μπόνους, για τα μάτια σας μόνο, ζωντανό ρεπορτάζ απ’ την “επανάσταση”:

έτσι πέφτει ο καπιταλισμός, ρεεεεεεε....

 

Δια τα περαιτέρω, ΕΔΩ.

Το γύρισε σε νοτιά; (β)

προηγούμενο

Πράξη Β’

(40 χρόνια πριν)

Μια φορά κι έναν καιρό, είχαμε μια χούντα.
Χούντα κανονική, χούντα καραμπινάτη, με απ’ όλα της. Με την λογοκρισία της, με τα τανκς της, με τις συλλήψεις αντιφρονούντων της, με τα βρωμόξυλά της, με την Γυάρο της, ακόμα και με την απαραίτητη μπουφόνικη απόπειρα “τυραννοκτονίας” της, ταιριαστή με τον μπουφόνο αρχηγό της. (Coca-cola, εγκληματικότητα κι εξωτερικό χρέος δεν είχαμε, αλλά τι να κάνεις; ουδείς τέλειος.)

Μετά “εξεγερθήκαμε” (πολυτεχνείο, you know?) και τους “διώξαμε”.
(Χάσαμε και την μισήν Κύπρον. Κύπριοι κι Ελλαδίτες σφάχτηκαν, εκτελέστηκαν, βιάστηκαν, πιάστηκαν αιχμάλωτοι, εξαφανίστηκαν…. Λεπτομέρειες.)

Ξυπνήσαμε ένα ωραίο πρωί κι ήμασταν 10.000.000 “αντιστασιακοί”.
Μεταπολιτευτήκαμε.

Κι ύστερα ήρθαν οι μέλισσες:
ΑΛΛΑΞΑΜΕ!

♦

[Βήμα α' : Παραγωγή γιοκ!] √

Κι άρχισε το ξήλωμα του παντός:
Απ’ το λιανεμπόριο ως την βαρειά βιομηχανία.
Απ’ την τέχνη ως την γεωργία.
Απ’ την παιδεία ως τ΄ασφαλιστικά ταμεία.
…………………………………….
Άλλωστε, για να θεμελιώσεις μια καινούργια, “σοσιαλιστική” κοινωνία, πρέπει πρώτα να γκρεμίσεις την παλιά. N’est-ce pas?
Εβδομηνταπέντε φορείς της αριστεράς και της προόδου, συμφωνούν. Κι από πίσω σούμπιτες όλες οι “δημοκρατικές δυνάμεις”.

Και να οι καταλήψεις και να οι απεργίες και να οι “εξυγιάνσεις” και να οι “αποκρατικοποιήσεις” και να οι επιδοτήσεις και να τα πακέτα και να τα “δωράκια” και να η ρεμούλα…

Η “χρυσή” δεκαετία του «Τσοβόλα δως τα όλα!»
Μάσα-ξάπλα κι επιδότηση!
Ω, ναι! Μαζί τα φάγαμε!
Μας τα χρωστούσε το σύμπαν για όσα είχαμε υποφέρει. Δε νομίζετε;

(Και μη σας δουλεύουν οι δεξοί(sic), πως τάχα αυτοί έκαναν δίαιτα, νήστευαν, τους άφησε νηστικούς ο σεφ κι άλλες τέτοιες αηδίες. Μπορεί τα φιλέτα να ήταν καπαρωμένα απ’ τους πρασινοφρουρούς, αλλά η μπριζολίτσα ήταν εύκολα προσβάσιμη στον καθένα. Ακόμα κι ο πιο έντιμος, ο πιο δύσκαμπτος, ο πιο “αυστηρών αρχών” μια καρμπονάρα από σπόντα θα την χτύπαγε. Το χρήμα έρεε στους δρόμους, δέναμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα, λέμε! Κι όταν το χρήμα κυκλοφορεί στην πιάτσα, τότε βρέχει επί δικαίους και αδίκους. Ακόμα κι αν κρατάν ομπρέλλα. Όποιος δεν έφαγε το κατιτίς του, έστω και εντίμως, πολύ ή λίγο, αυτός “πάσχει” από τέτοια βαρειά εγκράτεια, που σίγουρα θα έχει αγιάσει μέχρι σήμερα.)

♦

[Βήμα β' : Ξαναμάζεμα του ρευστού στα "σωστά" χέρια.] √

Φαίνεται πως ήταν πολλά τα έρμα. Έδινε κι έδινε ο Τσοβόλας κι αυτά είχαν τον ατέλειωτο. Έδιναν κι οι “αγορές” αβέρτα τα δάνεια… Έδινε χρήμα με το τσουβάλι κι η “ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, το ίδιο συνδικάτο”…

Συν τοις άλλοις, ο Έλληνας, όσο κι αν το παίζει νεόπλουτος καταναλωτής και λαϊφστυλίστας, πάντα μυστικά κατατρύχεται απ’ το κατοχικό σύνδρομο. Πάντα φτιάχνει καβάτζες και κομποδέματα. Αγοράζει σπίτια και γη. Χμμμμμ… Κακό αυτό! Πολύ κακό!

Κι έτσι ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΉΡΙΟΠΟΙΗΘΗΚΑΜΕ!
Και πάααααν τα κομποδέματα άκλαφτα.
«Ας προσέχατε!», μας είπε ο “καταλληλότερος” με το επιτελείο του.

(Τότε έπεσαν κι οι πρώτες αυτοκτονίες. Είχαν παρθεί μετοχοδάνεια, κατόπιν σχετικής παροτρύνσεως του καταλληλότερου(-ας προσέχατε), από τηλεοράσεως. Μπήκαν υποθήκες σε σπίτια και δουλειές, για το μεγάλο άλμα στην εκσυγχρονισμένη χλιδή. Κάποιοι τίναξαν τα μυαλά τους. Οι υπόλοιποι σύρθηκαν ντροπιασμένοι στην γωνιά τους, γλύφοντας σιωπηλά τις πληγές τους.)

♦

[Βήμα γ' : Πέρασμα της ιδιωτικής ακίνητης περιουσίας στα "σωστά" χέρια.] √

Μετά ήρθαν τα δουλεμπορικά.
Ανεργία.
Πρώτα στους φτωχούς, τους ανειδίκευτους.
Μετά και στους άλλους.
Τα ταμεία γονάτισαν.

Ζώνη του εβρώ.
Οι οικογενειακοί προϋπολογισμοί γονάτισαν.

Και τι κάνεις όταν είσαι άφραγκος μεν, έχεις εσωτερικεύσει τις “αξίες” του κωστοπούλειου λάιφ-στάιλ δε; Μα, παίρνεις διακοποδάνειο, φυσικά! Τι άλλο;

Κι ύστερα το σύστημα έπαθε (νευρική) κρίση.
Κι άρχισαν οι κατασχέσεις ακινήτων.
Δεύτερος γύρος αυτοκτονιών (καλά κρατεί).

Στόχος επετεύχθη.
Το σφάγιο είναι περικυκλωμένο πανταχόθεν.

ΠΡΟΣΟΧΗ!
Μπορεί να γίνει επικίνδυνο.

*

Διάλειμμα ολίγων λεπτών

(Στο βάθος κήπος.
Σερβίρεται τας-κεμπάπ και μπύρα παγωμένη.)

επόμενο

Το γύρισε σε νοτιά;

(Μιούζικαλ νοσηρής φαντασίας, σε τρεις πράξεις)

Εισαγωγή
“Μικρό παιδί σαν ήμουνα και πήγαινα σχολείο”, διάβασα κάπου τα λόγια ενός θεατράνθρωπου: «Όταν πάμε στο θέατρο, πρέπει να παίρνουμε μαζί και την φαντασία μας.» Δεν έχω ιδέα ποιος ήταν αυτός, η προτροπή του όμως μου έκανε μεγάλη εντύπωση κι έκτοτε την τηρώ ευλαβικά και κατά γράμμα.

Πράξη Α’

Εδώ και σχεδόν δυο  δεκαετίες, αρχής γενομένης απ’ το ’92, έχουν ληστευθή,  βιασθή, πυροβοληθή, σφαγή στο γόνατο χιλιάδες επί χιλιάδων Έλληνες, ενώ η συντριπτική πλειοψηφία των υπολοίπων Ελλήνων(;) καθεύδει ύπνον βαθύ. Μόνο μια “γραφική”, “αντιδραστική” μειοψηφία ωρύεται μεγαλοφώνως πως αυτό το πογκρόμ “δεν είναι ok“.  Οι υπόλοιποι εντρυφούν σε βαθυστόχαστες αναζητήσεις περί ανθρωπισμού, εθνογενέσεως, μεταναστευτικών ρευμάτων, ταξικής αλληλεγγύης… (κι αν τον έπαιρνε, ή ου, ο Μεγαλέξανδρος βεβαίως, βεβαίως και πόσο βρε αδερφέ; πολύ ή λίγο;). Πάντα, μα πάντα, με την επωδό “μακρυά από μένα ο ρατσισμός”, εκφερόμενη με αυστηρό, καθώς πρέπει κι ελαφρώς αγανακτισμένο ύφος.

(Σα να λέμε π.χ., διαρκούσης της καταλήψεως της Κωνσταντινουπόλεως από τους “ευγενείς αδελφούς” Σελτζούκους, εν μέσω οιμωγών, σφαγών και καπνιζόντων ερειπίων: “-πόσοι άγγελοι να χωράνε άραγε στην τρύπα της βελόνας;” και “-απεταξάτω τον σατανα;  -απεταξάμην! απεταξάμην!”)

Τόσα χρόνια, οι προστάτες του πολίτη, οι εντεταλμένοι φύλακες της δημόσιας τάξης υποφέρουν από μια εγγενή ανικανότητα ν’  ανακαλύψουν τους άγνωστους, απροσδιόριστους δράστες αυτών των εγκληματικών ενεργειών, που ξεγλυστρούν  σαν άπιαστα φαντάσματα στα σκοτεινά σοκάκια της ανωνυμίας, της ανυπαρξίας σχεδόν.

Και ξαφνικά…

Ω, ξαφνικά…!

Δυό “παληκάρια” απ΄το μαρτυρικό Αφγανιστάν κάνουν  μια απλή, οικεία, καθημερινή πράξη:

Αρπάζουν την τσάντα ενός διερχόμενου! (Σιγά τα ωά). Και μάλιστα διερχόμενου, σε ώρες απαγόρευσης της κυκλοφορίας, μέσα από εμπόλεμη ζώνη! Που νά ‘ξεραν τα καϋμένα τα “παληκάρια” πως δεν τά ‘θελε ο κώλος του, αλλά ανωτέρα βία τον έβγαλε στον δρόμο τέτοια ώρα; Τα νύχια τους να μύριζαν; Κι όταν αυτός άρχισε να σκούζει, θέτοντας την ασφάλειά τους σε κίνδυνο, τα “παληκάρια” έκαναν πάλι το αυτονόητο. Αυτό που κάνουν όλα τα μαρτυρικά συντρόφια τους, σε παρόμοιες περιστάσεις: Τον εξανάγκασαν να σιωπήσει! Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.

Ω, Αλλάχ!

…κι όλο το πάνθεον των υψιπέδων του Ινδοκούς!

…………

Οι κεραυνοί του Διός επέπεσαν αίφνης

επί της μαρτυρικής κεφαλής αυτών…

Το Πνεύμα το Άγιον φώτισε  αποτόμως τις θολωμένες διάνοιες των “ανίκανων”, με αποτέλεσμα αυτοί ν΄ανακαλύψουν και να συλλάβουν τους δράστες εντός τριών ημερών! Τα καϋμένα τα “παληκάρια” δεν κατάλαβαν από που τους ήρθε, ούτε γιατί διαπομπεύτηκαν, στα καλά καθούμενα, για κάτι τόσο αυτονόητο και καθημερινό, για κάτι που, μέχρι χτες, όλοι “αγνοούσαν” την ύπαρξή του και κοίταζαν αιδημόνως απ’ την άλλη μεριά, για κάτι που και η απλή αναφορά του αποτελούσε ταμπού για την “καλή” Ελληνική(;) κοινωνία…

(Ήσασταν άτυχοι παιδιά. Κάπως σαν τον καϋμένο τον Ξηρό που τού’σκασε η χειρομπομπίδα στα χέρια, την δεδομένη στιγμή. Γίνατε κι εσείς τ΄αυγά της ιστορικής ομελέτας. Τα παράπονά σας στον προφήτη).

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο προϊστάμενος των “ανίκανων” και μέλος της “αντιεξουσιαστικής” κυβερνήσεως, ο διάδοχος του καλύτερου φίλου των “αντιρατσιστών” κι άμεσος υφιστάμενος του ίδιου του “παιντιού” που κάλεσε αυτοπροσώπως όλους της γης τους “φευγάτους” στην χώρα(χώρο), έκανε κάτι δηλώσεις… μα κάτι εμπρηστικές δηλώσεις… Μίλησε, άκουσον-άκουσον, για “βόμβα στα πόδια (ή στην ποδιά, δεν κατάλαβα καλά) της Ελληνικής κοινωνίας”!!!

Αυτό ήταν.
Λες και κάποιος διαιτητής έδωσε το εναρκτήριο σφύριγμα και το τόπι των δηλώσεων άρχισε να πετά απ’ τον έναν στον άλλον. Όλοι οι κουφοί και τυφλοί της χώρας(χώρου), όλοι οι μέχρι πρότινος “προοδευτικώς” ομφαλοσκοπούντες, όλοι οι “δεν είδα-δεν-άκουσα-δεν ξέρω-δεν απαντώ”, ως να εμβαπτίσθηκαν ομαδικώς στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ, ανέβλεψαν, είδαν το φως το αληθινόν κι ανεκάλυψαν…  το άφατο… το άυλο… το αόρατο… το ανύπαρκτο…  το μη εκ του κόσμου τούτου… την αλλοδαπή εγκληματικότητα!

(Μέγας είσαι Κύριε και θαυμαστά τα έργα Σου)

Διάλειμμα ολίγων λεπτών

(γρανίτα, κωκ, σάμαλι, τσίιιιιπς…)

επόμενο

Είμαι Ρατσιστής!

Aπογραφή

Λαϊκή Αυτοάμυνα Τώρα!

Πατέρας 4 παιδιών. Δολοφονήθηκε εν ψυχρώ από "αναξιοπαθούντες" λαθρομετανάστες, έξω απ' το σπίτι του, για μια βιντεοκάμερα.

*

*