Σχέδιο “Φαιδώρα” (Θεοδώρα)

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ: ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ. ΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ.

(Του Θωμά Στεφ. Σάρα)

Στις 2 του Ιούνη 1988, ο τότε γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ Γιόζεφ Λουνς, με απόρρητο έγγραφό του προς τον τότε Υπουργό Άμυνας των ΗΠΑ Γκάσπαρ Ουάϊνμπεργκερ, αναφερόταν στο γνωστό σχέδιο “Φαιδώρα”, – το οποίο έχω  αναλύσει αρκετές φορές στο παρελθόν-, με την διαβεβαίωση ότι αποτελούσε πλέον την “λυδία λίθο” για την επίλυση των προβλημάτων τα οποία αφορούσαν την Ελλάδα στις σχέσεις της με την Τουρκία, και την “τελική χάραξη” των συνόρων των κρατών της περιοχής της νότιας Βαλκανικής.

Το έγγραφο εκείνο με αριθμό πρωτόκολλου NA/SG-SECDEF/WASHDC/264/83

Έλεγε τα εξής :

“ Συμφωνούμε απόλυτα με το μνημόνιο σας της 20^ης Μαΐου 1988. Έστειλα τον προσωπικό μου βοηθό μου Van de Campen ο οποίος συζήτησε το θέμα με προσωπικότητες της Ελλάδας. Επεσήμαναν, ότι πρέπει να δοθεί προτεραιότητα στο Αιγαίο πέλαγος. Συμφωνούν για κοινή εκμετάλλευση των πετρελαίων του Αιγαίου με τους Τούρκους από το 1994 και μετά. Παράλληλα θα αναγκαστούν οι σημερινοί αρχηγοί των πολιτικών κομμάτων της Ελλάδας, να αποδεχθούν την δημιουργία Μακεδονικού κράτους σύμφωνα με το “Σχέδιο Φαιδώρα” υποτίθεται έναντι της συγκεκριμένης πρότασης συνεκμετάλλευσης του Αιγαίου Πελάγους.

2.- Ήδη ενημέρωσα τους συμμάχους και συμφωνούν όλοι με το σχέδιο. Τους παρακάλεσα να βοηθήσουν μέσω των μέσων μαζικής ενημέρωσης να δοθεί έκταση στο ζήτημα αυτό σαν ειδησεογραφία και πολιτικό σχόλιο.

3.- Τελικά, η εφαρμογή του “Σχεδίου Φαιδώρα”, θα γίνει αφορμή για αλλαγή του πολιτικού χάρτη της Ελλάδας. Με τον τρόπο αυτόν οι νέοι πολιτικοί ηγέτες θα είναι απαλλαγμένοι από τα φορτία των προβλημάτων των παλαιών.

Υπογραφή Γιόζεφ Λούνς, Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ.

[...]

Είναι γνωστό ότι για την εφαρμογή του σχεδίου έχουν διατεθεί τις δύο τελευταίες δεκαετίες εκατομμύρια δολάρια, για την αγορά του τύπου και την δημιουργία ευνοϊκών συνθηκών για την αποδοχή του από την ελληνική κοινή γνώμη.

Η εφαρμογή του σχεδίου, αρχικά, είχε ανατεθεί σε μια ομάδα “νατοϊκών” διπλωματών της Ελλάδας, οι οποίοι είχαν τοποθετηθεί σε θέσεις κλειδιά της διοίκησης, με μοναδικό στόχο την παραπληροφόρηση και δημιουργία συνθηκών ανασφάλειας για τις λαϊκές μάζες, έτσι ώστε να μπορέσει να γίνει αποδεκτό κάτω από παρόμοιες συνθήκες το σχέδιο και η εφαρμογή του.

Για τον πολιτικό παρατηρητή, το σχέδιο εφαρμογής και παρουσίασης της όλης επιχείρησης θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί μοναδικό.

Τα Βραβεία Ιππεχτσί, οι δημοσιογράφοι του Αιγαίου, τα γνωστά δημοσιογραφικά συνέδρια της Σαμοθράκης, από κοινού με ένα τόνο χρήματα για την αγορά της πένας μελών του δημοσιογραφικού κατεστημένου της Αθήνας με σκοπό την παραπληροφόρηση των πολιτών. Tα εκατομμύρια δολάρια που δόθηκαν στην διάθεση της ηγεσίας των δύο μεγάλων πολιτικών κομμάτων της Ελλάδας και τέλος από κοινού και χάρις στις μεγάλες σεισμικές καταστροφές της Κωνσταντινούπολης και τις αντίστοιχες στην ελληνική χερσόνησο, δημιούργησαν ένα μοναδικά ευνοϊκό περιβάλλον για την προώθηση των  σχεδίων και την τελική παρουσίαση και εφαρμογή του.

Αυτός ήταν ο λόγος, εξ άλλου, που συμφωνήθηκε να δοθούν στην Αθήνα και οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004, προκειμένου να πεισθούν οι Έλληνες πολίτες για τις  ικανότητες της πολιτικής τους ηγεσίας και το πετυχημένο πρόγραμμα των ηγετών των δύο μεγάλων κομμάτων της Ελλάδας.

Όλα αυτά βέβαια πραγματοποιήθηκαν ύστερα από σχετικές εισηγήσεις του τότε αρχηγού της σοσιαλιστικής παράταξης της Ελλάδας  Ανδρέα Παπανδρέου, o οποίος επέμεινε στο αίτημά του αυτό. Προκειμένου δε να αναλάβει οποιαδήποτε δέσμευση έναντι της Ουάσιγκτον και του ΝΑΤΟ, ζήτησε προηγουμένως διαβεβαιώσεις για την παράλληλη συμφωνία του τότε πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, του Πρόεδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Καραμανλή, και την εγγύηση των δύο ενδιαφερομένων μερών ότι σε περίπτωση διάσπασης διαφωνούντων στελεχών των  μηχανισμών των δύο πολιτικών  κομμάτων και της δημιουργίας νέων πολιτικών κινήσεων, τόσο η Ουάσιγκτον όσο και το ΝΑΤΟ θα φρόντιζαν για την “ πολιτική εξαφάνιση των διασπαστών.”

Ακόμα, την συμφωνία θα έπρεπε να συνοδεύει και ένα μεγάλο χρηματικό ποσό, το οποίο σύμφωνα με τον Μητσοτάκη θα έπρεπε να διατεθεί στα “βασικά στελέχη των δύο κομμάτων”,  προκειμένου να “πεισθούν” να υποστηρίξουν το σχέδιο. Κάθε υπουργός ή και κομματικό στέλεχος που τυχόν θα διαφωνούσε, θα έπρεπε  να αποβληθεί από το κόμμα στο οποίο ανήκε, ώστε να πάψουν αμέσως οι διάφορες  αντιπολιτευόμενες φωνές και κινήσεις.

Για την εφαρμογή των συμφωνημένων θα ήταν υπεύθυνοι και οι τρεις καθιερωμένοι ηγέτες της Ελλάδας, οι οποίοι έλαβαν διαβεβαιώσεις ότι τόσο το ΝΑΤΟ, όσο και η Ουάσιγκτον δεν επρόκειτο να δεχθούν ή και να ενθαρρύνουν οποιαδήποτε διασπαστική κίνηση. Σύμφωνα με τις πληροφορίες, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, (Πρόεδρος), ήταν εκείνος που έφερε στο τραπέζι των συζητήσεων το θέμα της διαδοχής στην ηγεσία των δύο μεγάλων κομμάτων. Την πρόταση υποστήριξαν και οι άλλοι δύο κομματάρχες, οι οποίοι με την σειρά τους επέμειναν να λάβουν διαβεβαιώσεις ότι θα βοηθηθούν οι διάδοχοί τους  προκειμένου να αναλάβουν την ηγεσία των κομματικών παρατάξεων στις οποίες ανήκουν.  Έτσι αποφασίστηκε ότι από πλευράς Καραμανλή επρόκειτο να προωθηθεί ο ανιψιός από αδελφό, Κώστας Καραμανλής, ο οποίος σπούδαζε στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, από την πλευρά Ανδρέα ο γιος του Γιώργος, και από εκείνην του Μητσοτάκη ο γαμβρός και η κόρη του, την οποία προόριζε για πολιτική σταδιοδρομία.

Σχετικά με την προεργασία του σχεδίου αποφασίστηκε, ύστερα από σχετική πρόταση του Ανδρέα υπευθυνότητα να δοθεί στο Γιώργο, ο οποίος ήδη ήταν ενεργός στην πολιτική σκηνή. Το σχέδιο αρχικά προέβλεπε την “ρύθμιση των εκκρεμοτήτων” μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας μέχρι το 1998. Μεταξύ των εκκρεμοτήτων  αναφερόταν το  πολιτικό καθεστώς των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, η δημιουργία δύο διοικητικών καντονίων κάτω από κάποιο σύστημα ελαφράς ομοσπονδίας για την Κύπρο, η οικονομική μεταφορά αρχικά και αργότερα και η διοικητική της  Δυτικής Θράκης και η συνένωσή της με την Ανατολική.

Και τέλος η δημιουργία “Μακεδονικού κράτους” αρχικά με πυρήνα την περιοχή των Σκοπίων,  με την αργότερη συμμετοχή και της περιοχής που ανήκε διοικητικά στην Ελλάδα. Η κωδική ονομασία του σχεδίου ήταν “Φαιδώρα”, η ευθύνη για την “προετοιμασία” της κοινής γνώμης της Ελλάδας και Τουρκίας δόθηκε στον Γιώργο Παπανδρέου από την πλευρά των Αθηνών, και του Ισμαήλ Τζέμ, ενός νεαρού Τούρκου δημοσιογράφου τον οποίο εμπιστευόταν απόλυτα η Ουάσιγκτον, για την πλευρά της Άγκυρας. Οι δύο νεαροί ηγέτες έλαβαν εντολή να δημιουργήσουν “προσωπική φιλία”. Τα έξοδα για την προετοιμασία και εφαρμογή του σχεδίου ανέλαβαν να καλύψουν η ΓΓ του ΝΑΤΟ, η Ουάσιγκτον, ο ΟΗΕ, και κατά ένα μικρό μέρος η Αθήνα και Άγκυρα.

Η πρακτική εφαρμογή του σχεδίου αποφασίστηκε να αφεθεί στην φροντίδα ενός αριθμού διπλωματών των Αθηνών και της Άγκυρας, της εμπιστοσύνης του ΝΑΤΟ.

Οι διπλωμάτες αυτοί με τον καιρό απέκτησαν τόση δύναμη, ώστε να χαράζουν την επίσημη πολιτική της Κυβέρνησης των Αθηνών, άπαξ και η Άγκυρα συνέχισε να τελεί υπό τον έλεγχο και την αποδοχή των στρατηγών .

Σύμφωνα με τις πληροφορίες μου ο Γιώργος έβαλε αμέσως σε εφαρμογή το σχέδιο προετοιμασίας της κοινής γνώμης με τον προσεταιρισμό των πιο γνωστών δημοσιογράφων των Αθηνών. Μεταξύ των πρώτων κινήσεών του αναφέρεται η δημιουργία των  “ Δημοσιογράφων του Αιγαίου”, τα δημοσιογραφικά συνέδρια της Σαμοθράκης, η δαπάνη διοργάνωσης των οποίων αρχικά δόθηκε στην Νομαρχία της περιοχής, για τον φόβο διαφυγής του μυστικού και το πολιτικό τίμημα που θα είχε κάτι παρόμοιο πάνω στα δύο πολιτικά κόμματα της Ελλάδας.

[...]

Κάθε πολιτικός αρχηγός από την δική του πλευρά κάλεσε τα πιο έμπιστα στελέχη του κόμματος του και εξήγησε τι συμβαίνει. Με την υπόσχεση μάλιστα της αναμενόμενης άφιξης του χρηματικού ποσού βοηθείας που είχε συμφωνηθεί να εκχωρηθεί κατόρθωσε άνετα να αποσπάσει την υπόσχεση της συνεργασίας τους.

Το κακό είναι ότι την εποχή εκείνη ΥπΕξ της κυβέρνησης Μητσοτάκη, ήταν ο Αντώνης Σαμαράς, τον οποίο ο πρωθυπουργός δεν θέλησε να ενημερώσει, λόγω του ότι δεν του είχε εμπιστοσύνη εξ αιτίας των εθνικιστικών του αισθημάτων.

Η παράληψη όμως αυτή του ηγέτη της κεντροδεξιάς παράταξης έγινε αιτία της πρώτης διάσπασης και αποχώρησης από το κόμμα του Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος περηφανεύεται ότι στην οικογένεια του υπάρχουν και Μακεδονομάχοι αγωνιστές.

Όταν λοιπόν ο ΥπΕξ αρνήθηκε να δεχθεί τις προτάσεις του συμβουλίου των αρχηγών για την χάραξη εξωτερικής πολιτικής και διαφώνησε με την ιδέα αποδοχής δημιουργίας Μακεδονικού κράτους, λέγεται ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και προεδρεύων του συμβουλίου, απέπεμψε τον διαφωνούντα Σαμαρά και στην συνέχεια ζήτησε από τον πρωθυπουργό να του αφαιρέσει τις ευθύνες του Υπουργού Εξωτερικών, για να ξεπεραστεί το πρόβλημα αποδοχής δημιουργίας “Δημοκρατίας της Μακεδονίας”.

[...]

Από την άλλη πλευρά στη κεντροαριστερή πολιτική παράταξη, ο αρχηγός του κόμματος ενημέρωσε και έλαβε διαβεβαιώσεις συμφωνίας,από έναν αριθμό έμπιστων συνεργατών του, μεταξύ αυτών αναφέρεται και το όνομα του αργότερα Υπουργού Εξωτερικών του ΠΑΣΟΚ και σημερινού Προέδρου της Δημοκρατίας.

Ακολούθησε η εκλογή του Κωστή Στεφανόπουλου, στο αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας. Ο νέος πρόεδρος ουδέποτε ενημερώθηκε πάνω στις λεπτομέρειες των πολιτικών παρασκηνίων, πολύ δε περισσότερο ουδέποτε επέτρεψε να γίνει συζήτηση για παραχώρηση εδαφών προς οποιαδήποτε πλευρά των συνόρων της Ελλάδας.

Κάτω από αυτές τις πολιτικές διαμορφώσεις, η μεν Αθήνα ισχυριζόταν “τεχνικό πρόβλημα” για την εφαρμογή του σχεδίου “Φαιδώρα”, η δε  Άγκυρα άρχισε να γίνεται απαιτητική και να προκαλεί καθημερινά, καθώς πίστεψε ότι η Αθήνα συνεχίζει να παίζει πολιτικά παιγνίδια σε βάρος της.

Το κακό είναι ότι το έγγραφο Λουνς είχε σταλεί σε όλους τους συμμάχους της Βορειοατλαντικής συμμαχίας, οι οποίοι είχαν πεισθεί για την απόλυτη συμφωνία του πολιτικού κατεστημένου των Αθηνών.  Έτσι όμως τόσο το ΝΑΤΟ όσο και η Ουάσιγκτον άρχισαν να εμφανίζονται νευρικοί έναντι των Κυβερνήσεων των Αθηνών, η δε Τουρκία άρχισε να κατηγορεί την Αθήνα για ασυνέπεια και να πιέζει για “δικαιώματα της”, τα οποία είχε εγγυηθεί την φορά αυτή το ΝΑΤΟ.

Τέλος, ακολούθησε το δημοψήφισμα και το ΟΧΙ του Κυπριακού Ελληνισμού.

Για την Άγκυρα το αποτέλεσμα ερμηνεύτηκε ως η μεγαλύτερη ασυνέπεια και έλλειψη πολιτικού θάρρους από την Αθήνα και την Κύπρο. Από την στιγμή εκείνη άρχισε πλέον να απαιτεί και να προκαλεί ισχυριζόμενη ότι τελικά είναι αποφασισμένη να πάρει με την βία των όπλων ότι αρχικά συμφώνησε και αποδέχθηκε η Αθήνα. Έτσι άρχισε ένας πόλεμος νεύρων καθώς καθημερινά τα αεροσκάφη της πολεμικής αεροπορίας της Άγκυρας άρχισαν να παραβιάζουν τον Ελληνικό εναέριο χώρο πάνω από το Αιγαίο και να ενοχλούν ακόμα και το αεροπλάνο που μετέφερε τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας της Ελλάδας, ενώ οι εικονικές αερομαχίες μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων αεροπόρων κατάντησαν καθημερινή μονοτονία. [...]

Ολόκληρο το άρθρο ΕΔΩ.