Σέχτα ΕπαναCIAστών

Ρε παρακρατικά. παραciaκά, παραΝΑΤΟϊκά, παρακμιακά  κωθώνια…

Τα Αμερικανά-μπάτσοι-γουρούνια-δολοφόνοι τρώνε ντόνατς, με τρύπα στη μέση.

Στο Ελλάντα τα ντόνατς είναι ακριβά και με τέτοιους μισθούς…

Οι ιθαγενείς-μπάτσοι-γουρούνια-δολοφόνοι το πολύ να τρώνε καμιά διπλή πίτα, κανένα βρώμιο σαντουιτσάκι, καμιά τυρόπιτα, κανένα χτεσινό γιουβαρλάκι στο τάπερ…

Φαίνεται άλλωστε δια γυμνού οφθαλμού, από τη διαφορά διαμετρήματος που έχουν τα ντόπια γουρούνια, από τα υπερατλαντικά γουρούνια.

(Εκεί τους εξοντώνετε απ΄ευθείας, με τα χημικά πρόσθετα και τις πλαστικές τροφές. Ούτε να ξοδεύετε σφαίρες, ούτε υπερωρίες και εκτός έδρας, ούτε βαρέα κι ανθυγιεινά.)

Πολύ με απογοητεύσατε, ρε παιδιά!

Ούτε μια έρευνα αγοράς, να δείτε τι τρώει το θήραμα;
Κατ΄ευθείαν μετάφραση κι έξω απ΄την πόρτα;
Καθόλου μεράκι, κανένας επαγγελματισμός!

Που τα παλιά τα χρόνια…
Εκείνες ήταν “σέχτες” μερακλίδικες!

ΕΔΩ, η προκήρυξη με τα… ντόνατς.

Λάβετε θέσεις για νέο εμφύλιο

Το Σάββατο 31 Ιανουαρίου, η Χρυσή Αυγή έκανε πορεία από το μνημείο των Ιμίων, Β. Σοφίας και Ρηγίλλης, μέχρι το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, επί τη  επετείω της εθνικής ξεφτίλας των Ιμίων και προς τιμήν των πεσόντων, εν ώρα καθήκοντος, πιλότων.

Δεν ακούστηκε τίποτα για αντισυγκέντρωση, προφανώς επειδή παραήταν πολυπληθής η πορεία, η μεγαλύτερη συγκέντρωση πλήθους, κάτω από τη σημαία της Χρυσής Αυγής, που έχει συμβεί ως τώρα.

Τι να πρωτοσχολιάσω;

1) Το ότι, ενώ η πορεία ήταν ογκώδης και έκλεισε το κέντρο της Αθήνας για ώρες, αποσιωπήθηκε συλλήβδην από τα ΜΜΕ;

2) Το ότι, η ίδια εκείνη αστυνομία, που παρακολουθούσε απαθώς όταν το φυλάκιο του εύζωνα πυρπολήθηκε (παραλίγο μαζί με τον εύζωνα), από ανθρώπους που έκαιγαν την Ελληνική σημαία, τώρα παρέταξε 12 διμοιρίες ΜΑΤ, για να εμποδίσει την κατάθεση στεφάνου υπέρ πεσόντων στρατιωτών, στο μνημείο του άγνωστου στρατιώτη, από ανθρώπους που ύψωναν Ελληνικές σημαίες;

3) Το ότι, όλα αυτά τα χρόνια, δεν βρέθηκε κανένας άλλος κρατικός, εθνικός ή πατριωτικός φορέας να κάνει κάτι ανάλογο, με αποτέλεσμα τα Ίμια, ο πατριωτισμός και η Ελληνική σημαία να έχουν μονοπωληθεί απ΄τη Χρυσή Αυγή και τους νοσταλγούς του Χίτλερ; (και με την ευγενική χορηγία των διαφόρων αντί-οργανώσεων που, με την δράση τους, αποδίδουν οντότητα στην Χρυσή Αυγή, αλλά και οι ίδιοι έλκουν την οντότητα τους απ΄αυτήν).

Προσωπικά, μου σηκώνεται η τρίχα κάγκελο να βλέπω τόσες Ελληνικές σημαίες, παρέα με τα νεο(κρυπτο)ναζιστικά σύμβολα της Χρυσής Αυγής.

Όμως, τελικά είναι οι μόνοι που σηκώνουν Ελληνικές σημαίες στις πορείες τους (μαζί με το φιλοαμερικάνικο, φιλοϊσραηλινό και φιλοχουντικό ΛΑΟΣ).

Μήπως πρέπει να συμπεράνουμε πως όλοι αυτοί οι Ελληνες, που πολέμησαν το ΄40 για τη συντριβή του Άξονα, ήταν ανθέλληνες, ενώ οι συνεργάτες του ναζιστικού εισβολέα ήταν οι πραγματικοί πατριώτες ;!;!!!

Παράνοια; Έκπτωση των εννοιών; Σημεία της αγράμματης και ανιστόρητης εποχής μας;

Δυστυχώς κάτι πολύ περισσότερο και πολύ χειρότερο.

Συνειδητή προσπάθεια ακραίας πόλωσης τής Ελληνικής κοινωνίας, με την σύμπραξη του κράτους, των ΜΜΕ, των κομμάτων και όλων των θεσμών.

Αφού εξευτελίστηκε κάθε κοινοβουλευτική λειτουργία, αφού εξέπεσε κάθε ιδεολογία, αφού αυτοακυρώθηκε κάθε πολιτικό κόμμα, ήρθε η ώρα για το στρίμωγμα του φουκαρά Έλληνα, στα μαντριά των ναζί και των αντιναζί, των ρατσιστών και των αντιρατσιστών, των εξ ίσου ελεγχόμενων και πριμοδοτούμενων από τα ίδια διεθνή κέντρα, μην τυχόν και μείνει ανεξέλεγκτος κανένας πραγματικός πατριώτης ή πραγματικός αντιεξουσιαστής.

Ήρθε η ώρα για έναν καινούργιο Εθνικό Διχασμό, αποφάσισαν τα think tanks. Γιατί όχι και για έναν καινούργιο Εμφύλιο;

http://xryshaygh.wordpress.com/2009/02/01/imia09_photo/

http://xryshaygh.wordpress.com/2009/02/01/απόλυτη-η-συνωμοσία-της-σιωπής-από-τα-κ/

*

Τελικά ο εμφύλιος είναι εδώ

“Σάββατο βράδυ περί τις δέκα και μισή , 20 antifa έχουν στήσει καρτέρι στο μετρό του Αγίου Αντωνίου περιμένοντας κάποιον Εθνικιστή ή οποιονδήποτε που επιστρέφει από την πορεία που έλαβε μέρος στην Αθήνα την ημέρα εκείνη. Στο σημείο είναι οπλισμένοι με ρόπαλα και φοράνε κράνη.

Περί της 11 και 15 βγαίνει από το μετρό νεαρός συναγωνιστής που γυρίζει από την εκδήλωση των Ιμίων. Καθώς περπάτα αναγνωρίζεται η Ελληνική σημαία στο μπουφάν του από τους antifa. Δεν θέλουν άλλη αφορμή και εκεί στον προαύλιο χώρο του μετρό δέχεται επίθεση με ρόπαλα και μαχαίρι , οι παρακρατικοί antifa χτυπούν με αρρωστημένο σαδισμό τον νεαρό Εθνικιστή.

Ο απολογισμός σωρεία μαχαιρωμάτων σε πολλά διαφορετικά σημεία του σώματος του και μια εξ αυτών σε ζωτικό όργανο και ακόμα περισσότερα χτυπήματα με ρόπαλα στο κεφάλι. Μεταφέρεται με βαρύτατες κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις σε κωματώδη κατάσταση στο νοσοκομείο όπου βρίσκεται μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές εδώ οι γραμμές.

Από το βράδυ εκείνο του Σαββάτου, έχουν περάσει τρεις ολόκληρες μέρες από την δολοφονική αυτή επίθεση που δέχτηκε ο συναγωνιστής, κανείς όμως δεν άκουσε τίποτα , ουδείς σε ιστοσελίδες και μπλογκς ανέφερε το παραμικρό , η αστυνομία «διεξάγει έρευνες» , τα ΜΜΕ που τόσο «ενδιαφέρονται για την ανθρώπινη ζωή» δεν έπαιξαν ούτε ένα δευτερόλεπτο στα πολύχρωμα και αμαρτωλά δελτία ειδήσεων τους, οι εφημερίδες και αυτές ούτε μία σταγόνα μελάνι δεν καταδέχτηκαν να θυσιάσουν για ένα υπαρκτό γεγονός, για τη δολοφονική επίθεση που δέχτηκε ένας νεαρός άνθρωπος.

Πόσο αξίζει άλλωστε η ζωή ή η σωματική ακεραιότητα ενός Εθνικιστή στη σημερινή μας εποχή ; [...] “

http://mavroskrinos.blogspot.com/2009/02/antifa-311.html

Ενδιαφέρον σενάριο

Σχόλιο του Γιώργου Ανεστόπουλου σε ανάρτηση του infognomonpolitics:

***

Εμφανίστηκαν ξαφνικά. Τόσο ξαφνικά που ο φρουρός δεν πρόλαβε να αντιδράσει.

Μόνο να φωνάξει σκέφτηκε για να ειδοποιήσει τους υπόλοιπους να φυλαχτούν.

Την ίδια στιγμή οι δύο κουκουλοφόροι σήκωσαν τα υποπολυβόλα τους και άρχισαν να γαζώνουν τους αστυνομικούς.

Σε λίγα δευτερόλεπτα όλα είχαν τελειώσει.

Άλλη μια τρομοκρατική επίθεση κατά αστυνομικών.

Απολογισμός:

Τρεις νεκροί αστυνομικοί, έξι τραυματίες, οι δύο σοβαρά.

Επίσης, τρεις πολίτες τραυματίες, εκ των οποίων ο ένας σοβαρά.

Μία μόλις ημέρα μετά, τρεις ένοπλοι κουκουλοφόροι εισέβαλλαν σε αίθουσα όπου συνεδρίαζαν άτομα του αναρχοαυτόνομου χώρου.

Ήταν τουλάχιστον εκατό άτομα μέσα στο χώρο.

Γάζωσαν τους πάντες αλλάζοντας ξανά και ξανά γεμιστήρες, έριξαν χειροβομβίδες κι εξαφανίστηκαν στο σκοτάδι ταχύτατα όπως είχαν έρθει.

Απολογισμός:

Τριαντατρείς νεκροί, πάνω απο πενήντα τραυματίες, πάρα πολλοί σοβαρά.

Το σοκ στην Ελληνική κοινωνία ήταν ισχυρό και έκδηλο.

Το ίδιο και στην Πολιτειακή Ηγεσία αλλά και στις Αρχές Ασφαλείας.

Παρ’ότι με αφορμή τα πρόσφατα “Δεκεμβριανά του 2008″ δημοσιογράφοι, πολιτειολόγοι, ειδικοί περί Ζητημάτων ασφάλειας και κάθε λογής “expert” είχαν επεξεργαστεί – και δη δημόσια – σωρεία πιθανών και απίθανων σεναρίων, ουδείς είχε τολμήσει να φανταστεί – ή τουλάχιστον να προβλέψει “φωναχτά” – κάτι τέτοιο.

Η “προκήρυξη” δημοσιεύθηκε εκείνο κιόλας το βράδυ στο διαδίκτυο και ήταν εξαιρετικά λιτή:

“…Για κάθε θάνατο αστυνομικού θα πεθαίνουν πολύ περισσότεροι κουκουλοφόροι…”

Η ανακοίνωση των εκτελεστών ήταν “φαινομενικά ξεκάθαρη”.

Επρόκειτο περί νεοεμφανιζόμενης τρομοκρατικής οργάνωσης κινούμενης στον χώρο της “Ακροδεξιάς”.

Αν και η Κοινή Γνώμη δεν είχε κανέναν ενδοιασμό να πεισθεί πως όντως επρόκειτο περί τούτου, οι Αρχές Ασφαλείας είχαν τους ενδοιασμούς τους.

Παραήταν εμφανές για να είναι αληθινό. Κι επίσης, παραήταν ακραίο για τα Ελληνικά κοινωνικά δεδομένα. Ακόμη και στον Τρίτο Κόσμο τέτοιες ακρότητες δεν συνηθίζονταν.

Δύο ημέρες μετά, πλήθη δεκάδων χιλιάδων λαού διαδήλωναν σε όλη την Ελλάδα, διαμαρτυρόμενοι για την μαζική εκτέλεση των αναρχοαυτόνομων πολιτών.

Μαθητές, φοιτητές, εργαζόμενοι, άνεργοι, συνδικάτα, κόμματα εν ριπή οφθαλμού οργάνωσαν τις ογκωδέστερες συγκεντρώσεις των τελευταίων δεκαετιών.

Το υπόστρωμα της φτώχιας είχε ήδη φθείρει άλλωστε τον κοινωνικό ιστό, είχε ήδη χτίσει τις βάσεις της Οργής.

Έλλειπαν οι “πυροκροτητές” που θα προκαλούσαν την “Μεγάλη Έκρηξη”.

Και η πρόσφατη “Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών”, η σύγχρονη αυτή Μεγάλη Σφαγή (των Πολιτών και όχι των Αστυνομικών) προσέφερε αυτόν ακριβώς τον “Κοινωνικό Πυροδότη”.

Άλλωστε, λίγους μήνες πριν, η Ελλάδα είχε ήδη βιώσει επι μακρόν μια Πρόγευση της αχαλίνωτης Μανίας του εξεγερμένου οργισμένου πλήθους.

Ένα πλήθος που μέσα σε αυτές τις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, βίας και καταστροφής ουσιαστικά “συνειδητοποίησε την δύναμή του” κι ένα τμήμα του διδάχτηκε εν πολλοίς σε μαζική κλίμακα την “χρήση βίας”.

Ακόμη δε περισσότεροι “γύπες και ύαινες” ήταν ήδη προετοιμασμένοι να ακολουθήσουν απο κοντά τους “πολιτικά διαμαρτυρόμενους” και τους “χούλιγκανς” γνωρίζοντας πως για μια ακόμη φορά θα σπάσουν καταστήματα.

Η ευκαιρία για μια μεγαλύτερη ακόμη λαφυραγωγία ήταν μπροστά τους.

Κι έτσι έγινε…

Ενώ κάποιες ομάδες επιτίθονταν με πέτρες και μολότωφ στις Αστυνομικές Δυνάμεις, μιλιούνια απο άλλους ξήλωναν ρολλά, έσπαζαν βιτρίνες και εφορμούσαν μέσα στα καταστήματα πλιατσικολογώντας τα πάντα.

Μέχρι που έγινε το δεύτερο κακό…

Στην αρχή έσκασε σαν φήμη ανάμεσα στο πλήθος…

Πήγε στ’ αυτιά των δημοσιογράφων..

Αναρωτιούνταν φωναχτά στα πάνελ των “ανεξόδως πολύξερων”…

Η φήμη μιλούσε για “νεκρούς”…

Η αστυνομία διέψευδε κατηγορηματικά πως είχε πλήξει διαδηλωτές με πυροβόλα όπλα.

Μέχρι που η διαβεβαίωση άρχισε να έρχεται απο το ΕΚΑΒ.

Όντως υπήρχαν άτομα βαριά τραυματισμένα απο σφαίρες, ακόμη και νεκροί.

Και δεν ήταν ένας, δύο ή τρεις.

Οι νεκροί μέσα σε διάστημα μισής ώρας ήταν ήδη δεκαπέντε και οι τραυματίες ξεπερνούσαν τους τριάντα.

Όλα τα θύματα περισυνελλέγησαν κάτω απο παραβιασμένα ρολλά ή μέσα σε σπασμένες βιτρίνες καταστημάτων.

Λες και οι ιδιοκτήτες των καταστημάτων είχαν αποφασίσει να πάρουν τον Νόμο στα χέρια τους.

Και όντως έτσι φαινόταν στην αρχή. Τι άλλο θα μπορούσε να είναι?

Πολλοί άλλωστε είχαν προειδοποιήσει για επικείμενο “Ξύπνημα της Αυτοδικίας” στον πληττόμενο πληθυσμό που θα αποφάσιζε αργά ή γρήγορα να προστατέψει την συστηματικά καταστρεφόμενη η κλεπτόμενη περιουσία του.

Μέχρι που τα νέα απο τα επείγοντα χειρουργεία άρχισαν την επόμενη μισή ώρα να κάνουν την κατάσταση ακόμη πιο “τραγικά περίπλοκη”.

Κάποιοι έφεραν τραύματα κοντινής απόστασης απο σκάγια καραμπίνας ή πιστόλια – τα οποία θα μπορούσαν όντως να παραπέμπουν σε “αυτοδικία πολιτών (καταστηματαρχών?) εκ του σύνεγγις – αλλά πολλοί όμως έφεραν τραύματα απο τυφέκια μακράς βολής.

Ήταν θύματα snipers.

Μόλις διαδόθηκαν οι φήμες, παντού κυριάρχησε ο πανικός.

Το πλήθος των δεκάδων χιλιάδων μαινόμενων διαδηλωτών μετατράπηκε σε τρομοκρατημένη ανεξέλεγκτη αγέλη που έτρεχε προς κάθε κατεύθυνση για να σωθεί απο τις “απροσδιόριστες σφαίρες” που όλοι, όντας σε “μαζική παράκρουση/παραίσθηση” είχαν τη βεβαιότητα πως έπεφταν βροχή.

Εκατοντάδες ποδοπατήθηκαν, δεκάδες πέθαναν τσαλαπατημένοι απο αυτή την ξέφρενη κούρσα επιβίωσης του σαλεμένου πλήθους.

Δύο ώρες μετά κι ενώ τα νοσοκομεία ήδη ήταν εκτός ορίων τους απο τα περιστατικά, κάποιες ομάδες αποφασισμένων νεαρών κουκουλοφόρων ανασυντάσσονταν και άρχιζαν πλέον να κατευθύνονται προς διάφορους στόχους με εξαιρετικά απειλητικές διαθέσεις.

Βιβλιοπωλεία του Πατριωτικού – Εθνικού χώρου άρχισαν να καίγονται το ένα μετά το άλλο.

Μόνον που αυτή τη φορά λυντσάρονταν και οι ιδιοκτήτες τους. Εκτελούνταν.

Ταυτόχρονα, “κάποιοι άλλοι” επιτίθονταν με πυροβόλα όπλα σε απόμερες αστυνομικές δυνάμεις.

Κυβέρνηση και Ηγεσία των Αρχών Ασφαλείας αντιμετώπιζαν πρωτόγνωρες καταστάσεις κοινωνικών εκρήξεων.

“Φαινομενικά” είχαν να κάνουν με εκτεταμένα κρούσματα αυτοδικίας που οδηγούσαν σε όλο και χειρότερες καταστάσεις αντεκδικήσεων.

Πλην όμως, δεν μπορούσε η “τυχαιότητα” και η “αυθόρμητη αυτοοργάνωση” να έχει τόσο “ταχεία κλιμάκωση”, τέτοια “απίστευτη αποτελεσματικότητα” στην “αλληλοδιαδοχή των καταστάσεων” που “τροφοδοτούσαν η μια την άλλη”.

Ποτέ η “τυχαιότητα” και η “αυθόρμητη αυτοοργάνωση” δεν καταφέρνουν να είναι ο “τέλειος ενορχηστρωτής” τέτοιων “εκρήξεων” που συμμετέχουν “Κοινωνικές Μάζες” τέτοιων διαστάσεων και με τόσες “τυχαίες μεταβλητές”.

Ότι και να τις “δημιούργησε” πάντως, οι “έκρυθμες καταστάσεις” κατέπνιξαν κάθε ικμάδα δημιουργικότητας της Ελληνικής κοινωνίας, κάθε ίχνος γαλήνης, ευρυθμίας, ειρήνης και συνοχής μετατρέποντάς την σε “Κόλαση καταστροφών” και βυθίζοντάς την στην Αναρχία και τον Θάνατο.

Έκρυθμες καταστάσεις που ώρα με την ώρα διογκώνονταν με γεωμετρική πρόοδο.

Μόνο που η έννοια “έκρυθμες καταστάσεις” – όπως αναφερόταν στην επίσημη αλληλογραφία των εμπλεκομένων υπηρεσιών ήταν μια sic άχρωμη περιγραφή που αδυνατούσε να περιγράψει την οξεία αυτή κοινωνική έκρηξη που αντιμετώπιζε η Ελληνική Πολιτεία.

Τα πράγματα οδηγούνταν σε τραγικές εξελίξεις δραματικών διαστάσεων…

Απρόβλεπτων μεν, πλην όμως με τραγικά ορατές πια τοις πάσι διαφαινόμενες διαστάσεις Εθνικής Καταστροφής.

Η ανάγκη για κήρυξη Κατάστασης Εκτάκτου Ανάγκης ήταν εμφανής.

Αλλά ταυτόχρονα τα “Μεταπολιτευτικά Σύνδρομα” ήταν πανίσχυρα.

Ο κόσμος ήταν ήδη στους δρόμους. Μια περιστολή ατομικών ελευθεριών και η έλευση του Στρατού στους Δρόμους των πόλεων θα πυροδοτούσε πιθανότατα ακόμη χειρότερες εξελίξεις.

Άλλωστε, ο ίδιος ο Στρατός δεν ήταν εκπαιδευμένος για αντιμετώπιση τέτοιων κρίσεων. Ούτε υπήρχε ένα ήδη εκπαιδευμένο τμήμα πχ Στρατοχωροφυλακής ή Εθνοφυλακής που να μπορεί να εκτελέσει μια τέτοια υπηρεσία.

Ούτε καν διαθέσιμες δυνάμεις δεν υπήρχαν μετά την συστηματική αφαίμαξη σε έμψυχο δυναμικό που υπέστη το Στράτευμα τις τελευταίες δεκαετίες.

Ακόμη και αν η Πολιτική Ηγεσία αποφάσιζε να διαθέσει στρατιωτικές δυνάμεις για την αντιμετώπιση των κοινωνικών ταραχών, αυτές θα έπρεπε να τις αποσπάσει απο τα σύνορα αποδυναμώνοντας την Πρώτη Γραμμή και δη με την πάντα “αναμένουσα” Τουρκία να “καιροφυλακτεί” για την “Στρατηγική ευκαιρία”.

Μα οι ταραχές εντείνονταν. Οι νεκροί και οι τραυματίες αυξάνονταν κατακόρυφα. Οι εκτεταμένες καταστροφές σε υλικές υποδομές κατέκλυζαν όλη την χώρα. Εαν ο Στρατός συνέχιζε να παραμένει στους στρατώνες και στα σύνορα, σε λίγο δεν θα υπήρχε χώρα για να φυλάξει. Θα ήταν πλήρως κατεστραμμένη, έρμαιο ενός ακόμη εμφυλίου πολέμου.

Τότε φυσικά, στα εσωτερικά think tanks των Αρχών Ασφαλείας και του Στρατεύματος άρχισε να ξεκαθαρίζει το “τοπίο”.

Άρχιζαν να γίνονται “εμφανείς” κάποιες “εικόνες” που ή δεν διακρίνονταν νωρίτερα είτε η “ακρότητά” τους καθιστούσε αδύνατο το να γίνουν “πιστευτές/αποδεκτές” – μέχρι τουλάχιστον εκείνη την στιγμή…

“Εικόνες” που εν πολλοίς συνοψίζονταν στο παρακάτω συμπέρασμα:

“…Εκ του αποτελέσματος, διαφαινόταν πως εν τέλει, αυτός ακριβώς ήταν ο “Αντικειμενικός Σκοπός” όλης αυτής της εκτεταμένης ταραχής…”

“…Η απόσπαση του Στρατού απο τα σύνορα και το ταυτόχρονο ξέσπασμα αυτού του σύγχρονου ιδιόμορφου εμφύλιου πολέμου που θα αποδομούσαν καίρια κάθε έννοια “Εθνικής Ασφάλειας” της Χώρας…”

Όποιος και αν σχεδίασε κι εκτέλεσε κάτι τέτοιο κόντευε να επιτύχει τους σκοπούς του.

Μόνον που η Πολιτική Ηγεσία του τόπου, ακόμη κι εν μέσω αυτής της φρίκης εξακολουθούσε να μαίνεται η μία εναντίον της άλλης μη βλέποντας την επερχόμενη εθνική καταστροφή.

Αρνούνταν ακόμη και την ύστατη στιγμή να αντιληφθεί πως η χώρα και η Εδαφική της Ακεραιότητα βρίσκονταν σε άμεσο κίνδυνο και απαιτούνταν άμεσοι χειρισμοί υπό το πρίσμα της Εθνικής Ομοψυχίας.

Και πως ήταν άτοπες πια οι δικαιολογίες περί “Δημοκρατικών Αρχών” και “ΕΕ” και ΝΑΤΟ και ΗΠΑ που δεν θα επέτρεπαν δήθεν “παρεκλίσεις απο τις Δημοκρατικές Διαδικασίες”, ούτε “Στρατιωτικές Εξάρσεις”.

Παρ’ ολα αυτά, κυβέρνηση και αντιπολίτευση εξακολουθούσαν να λένε όπου σταθούν κι όπου βρεθούν :

“…ευχαριστούμε τους φίλους Αμερικανούς, Άγγλους και Ευρωπαίους εταίρους μας για την βοήθεια που προσφέρουν σε αυτές τις δύσκολες στιγμές…”..

Με την σύμφωνη γνώμη ΗΠΑ, ΕΕ και ΝΑΤΟ, η κυβέρνηση παραιτήθηκε και ανέλαβε Υπηρεσιακή Κυβέρνηση η οποία (και πάλι με τη σύμφωνη γνώμη των παραπάνω)τράβηξε τον Ελληνικό Στρατό απο τα σύνορα και τον έφερε στις πόλεις για να αντιμετωπίσει το πλήθος.

Η σύγκρουση πλέον πήρε στους κόλπους της και τον Στρατό.

Οι ανεκπαίδευτοι οπλίτες της ολιγόμηνης θητείας τρομοκρατημένοι απο τις επιθέσεις των οργισμένων κουκουλοφόρων με μολότωφ και πέτρες έκαναν πολύ εύκολα χρήση των όπλων τους.

Με αποτέλεσμα εκατόμβες θυμάτων.

Με κάθε τέτοιο περιστατικό, μαζί με τους οπλίτες την “πλήρωναν” και αξιωματικοί. Πολύ σύντομα οι τάξεις των Αξιωματικών, ακόμη και του Επιτελείου, ήταν διάτρητες απο τα “πλήγματα” και τις “απώλειες/αποστρατεύσεις”.

Ταυτόχρονα, οι θανατηφόρες επιθέσεις των “πολιτών” αυξάνονταν και “βελτιώνονταν” σε “αποτελεσματικότητα”.

Η Ελλάδα είχε μετατραπεί σε ένα απέραντο τρελοκομείο. Μια απέραντη αρένα αίματος και αδελφοκτόνας μάνητας.

Κάποια χαράματα η Τουρκία εισέβαλλε ταυτόχρονα σε όλο το Μέτωπο απο Θράκη μέχρι Κύπρο.

Δεν υπήρχαν ουσιαστικά δυνάμεις, ούτε και Ηγεσία, πολιτική ή στρατιωτική να τους αντιμετωπίσει.

Μέσα σε λίγες ώρες η “διαπραγματευτική θέση της Ελλάδας πήγε εκατον πενήντα χρόνια πίσω”…

Η Τουρκική Δύναμη εισβολής είχε φτάσει στην Συνοριακή Γραμμή Θεσσαλίας των μέσων του 19ου αιώνα (Βόλος – Άρτα) , κατείχε τα νησιά του Αιγαίου, Κρήτη και όλη την Κύπρο.

Μια “καλοστημένη παρτίδα” Γεωπολιτικής σκακιέρας είχε αποδώσει καρπούς στους Ευρωατλαντικούς επεξεργαστές της και στην Τουρκία.

Η ΕΕ, το ΝΑΤΟ, οι ΗΠΑ “επενέβησαν” και “μάλωσαν” την Τουρκία.

Και η Τουρκία “συνεμορφώθη”…αποχώρησε απο την Ελλάδα.

Αφού πρώτα “Ίδρυσε” την “Δημοκρατία της Τσαμουριάς”, την “Δημοκρατία της Νότιας Μακεδονίας, την “Ισλαμική Δημοκρατία της Δυτικής Θράκης”, την “Ιόνιο Πολιτεία”, την “Δημοκρατία του Αιγαίου”, την “Κρητική Πολιτεία” και την Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία της Κύπρου.

Στην Ελλάδα επεστράφη η Θεσσαλία και τα εντεύθεν του 25ου μεσημβρινού νησιά του Αιγαίου.

Συνοριακή Γραμμή πλέον θεωρούνταν το “Μέσο του Αιγαίου”.

Η Ελλάδα μέσα σε λίγες ημέρες είχε μειωθεί εδαφικά στο ένα τρίτο, χώρια τις συνταρακτικές απώλειες σε επίπεδο ΑΟΖ.

Κι όλα αυτά εξαιτίας του ωχαδερφισμού του λαού της, της Κοτζαμπάσικης προδοτικής συμπεριφοράς των πολιτικών της και της αφροσύνης (ή μήπως δημοσιουπαλληλίστικης νοοτροπίας? ή μήπως δειλίας?)των αξιωματικών της που δεν φρόντισαν να πάρουν έγκαιρα μέτρα για να μην φτάσουν τα πράγματα εκεί που έφτασαν.

Φυσικά, όλοι τώρα ήταν οργισμένοι. Λαός, πολιτικοί, ακαδημαικοί, διανοούμενοι, στρατός και αρχές ασφαλείας. Οι πάντες κατά πάντων.

Ακόμη και τώρα.

Όπως πάντα έτσι και τώρα οι Έλληνες εξακολουθούσαν να κάνουν αυτό που πάντα έκαναν καλύτερα απ’ όλους…

Να συνεχίζουν την φαγωμάρα μεταξύ τους επιτρέποντας στον κάθε Εισβολέα να έρχεται και να παίρνει ότι θέλει.

Λες και μια αόρατη κατάρα καταδίωκε αυτόν τον αρχαίο λαό και δεν του επέτρεπε ποτέ να φτιάξει ενιαία χώρα και πατρίδα.

Λες κι ένας Δαίμονας, ο Δαίμονας της Διχόνοιας, του Ωχαδερφισμού, του Κοτζαμπασισμού και της Προδοσίας φρόντιζε πάντα να ρίχνει το Ελληνικό Έθνος στον ζυγό, τη μιζέρια, την δυστυχία, την καταστροφή και το θάνατο.

Όταν επεστράφη στην Ελλάδα η Θεσσαλία, η Ελληνική Πολιτειακή ηγεσία για μια ακόμη φορά απο Βουλής είπε :

“…Ευχαριστούμε τις ΗΠΑ, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ για την στήριξη της Ελλάδας αυτές τις δύσκολες ώρες…”

***