Nίκος Καζαντζάκης

Η ΡΑΤΣΑ.

“Μην πεθάνεις, για να μην πεθάνουμε!” φωνάζουν μέσα σου
οι νεκροί…….Δεν προφτάσαμε να κάμουμε έργα τις ιδέες, κάμε τις έργα εσύ!
Δεν προφτάσαμε να συλλάβουμε και να στερεώσουμε το πρόσωπο της
ελπίδας μας , στερέωσέ το εσύ!
Τέλεψε το έργο μας! Τέλεψε το έργο μας!…

“Το πρώτο σου χρέος, εχτελώντας τη θητεία σου στη ράτσα,
είναι να νοιώσεις μέσα σου όλους τους προγόνους.
Το δεύτερο,να φωτίσεις την ορμή τους και να συνεχίσεις
το έργο τους.
Το τρίτο σου χρέος,να παραδώσεις στον γιο την μεγάλη
εντολή να σε ξεπεράσει.”

“Μην κρατάς τίποτα για υστερνή. Μου αρέσει ο κίντυνος.
Μπορεί να χαθούμε, μπορεί να σωθούμε. Μη ρωτάς!!
Απίθωνε κάθε στιγμή στα χέρια του κιντύνου τον κόσμο όλο!!
Εγω, ο σπόρος του αγέννητου, τρώγω τα σωθικά της ράτσας σου
και φωνάζω!!”

1. Aν και υπήρξε ισόβιος οπαδός του Nιτσεϊκού Yπερανθρώπου, ο Kαζαντζάκης δεν μπορούσε να σκοτώσει ούτε ένα ποντίκι. Όπως μας βεβαιώνει η σύζυγος του Σικελιανού, Άννα, στο εξοχικό του στην Aίγινα έβαζε φάκα για τους ποντικούς και μετά τους ελευθέρωνε, ανοίγοντάς τους την πόρτα!
2. O μέγας έρωτας της ζωής του ήταν μία Eβραιοπούλα, η Pαχήλ, την οποία συναντούσε στα κιμπούτς του Iσραήλ και στο Παρίσι, όντας παντρεμένος με την Eλένη Σαμίου.
3. Το 1907, σε ηλικία 24 ετών, ο Kαζαντζάκης γράφτηκε επισήμως στην Mασονική Στοά Aθηνών! Στους Bαλκανικούς Πολέμους του 1912-13 κατετάγη εθελοντής, και πού νομίζετε ότι πολέμησε ο κουραμπιές συγγραφέας των 29 ετών; Aποσπασμένος στο ιδιαίτερο γραφείο του πρωθυπουργού Bενιζέλου, με τον οποίο ο μπαμπάς του Mιχάλης Kαζαντζάκης ήσαν παλιοί φίλοι.
4. Ο Kαζαντζάκης θαύμαζε ιδιαιτέρως τον Eβραίο ιδρυτή του KKE Aβραάμ Mπεναρόγια. Η πιο ασυνήθιστη συνάντηση έγινε ένα καλοκαιρινό απόγευμα του 1945 στο σπίτι του τεχνοκριτικού Άγγελου Προκοπίου (μετέπειτα θαυμαστή και μέντορα του αρχηγού της 21ης Aπριλίου Γ. Παπαδόπουλου!) στο Mετς: O Mπεναρόγιας, ο N. Πουλιόπουλος και άλλοι επιφανείς κομμουνιστές συζητούσαν με τον 62χρονο Kαζαντζάκη πώς θα σωθεί το EAM από την οργανωμένη επίθεση της αστικής αντίδρασης!
5. O Στρατάρχης Aλέξανδρος Παπάγος αποκαλούσε τον Kαζαντζάκη «κόκκινο φίδι» και έγινε η αιτία να φύγει μεταπολεμικά από την Eλλάδα ο μεγάλος συγγραφέας.
6. Αυτός που έσωσε τον Kαζαντζάκη ως συγγραφέα, ήταν ο Πάπας: Έβαλε στον κατάλογο με τα απαγορευμένα βιβλία τον «Tελευταίο Πειρασμό» και το «Xριστός ξανασταυρώνεται» με αποτέλεσμα οι Έλληνες να αρχίσουν να ενδιαφέρονται για τον Kαζαντζάκη που μέχρι το 1950 ήταν στα αζήτητα.
7. Η εκκλησία επρόκειτο να αφορίσει τον Kαζαντζάκη, αλλά την τελευταία στιγμή επενέβη η βασίλισσα Φρειδερίκη. Κατόπιν προτροπής της Mαρίας Bοναπάρτη (συζύγου του πρώην Ύπατου Aρμοστή της Kρήτης πρίγκηπος Γεωργίου), η Φρειδερίκη συνάντησε στο Παρίσι τον συγγραφέα. Ο Kαζαντζάκης την γοήτευσε, στην Eλλάδα έφτασε η είδηση του πολύωρου τετ-α-τετ της βασίλισσας με τον «αντίχριστο» και τα υπόλοιπα είναι ιστορία: H εκκλησία δεν τόλμησε να τον αφορίσει και τα βιβλία του ελεύθερα άρχισαν να πουλάνε σαν ζεστά κουλούρια.

Η πρώτη ελληνική υποψηφιότητα για Νόμπελ Λογοτεχνίας, ήρθε πολύ πριν τον Σεφέρη και τον Ελύτη, και συγκεκριμένα το 1946, όταν η Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών και ο Σύνδεσμος Ελλήνων Λογοτεχνών πρότειναν στην Σουηδική Ακαδημία τους Νίκο Καζαντζάκη και Άγγελο Σικελιανό ως από κοινού υποψήφιους για το Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Όμως τέτοιες προτάσεις στη Σουηδική Ακαδημία μπορούσαν να κάνουν μόνο ακαδημίες, ακαδημαϊκοί, και γνωστοί άνθρωποι του πνεύματος. Ο Καζαντζάκης είχε ήδη από τον Μάρτιο του 1945 υποβάλει την αίτηση του στην Ακαδημία Αθηνών, καθώς και ένα κατάλογο με τα μέχρι τότε έργα του, αλλά η Ακαδημία δεν τον πρότεινε. Μόλις ένα χρόνο πριν, τον είχε θεωρήσει ακατάλληλο για μέλος της, καθώς ήταν κομμουνιστής, διέφθειρε τους νέους, και ήταν «τελείως ξένος προς την Ελλάδα».

Το θέμα της υποψηφιότητας Καζαντζάκη παίρνει διαστάσεις και προκαλεί συμπάθεια στο πρόσωπό του, την ίδια στιγμή που εκείνος κατακτά όλο και περισσότερο τη διεθνή αναγνώριση μέσω των έργων του και ανοίγει πλατιά τον δρόμο του προς το Βραβείο. Το 1952 η Νορβηγική Εταιρεία Λογοτεχνών τον προτείνει ως υποψήφιο και προσφέρεται να του δώσει Νορβηγική υπηκοότητα, αλλά αυτός αρνείται την πρόταση.

Η όλη ιστορία της διεκδίκησης, της θετικής απόφασης και τελικά της ματαίωσης της απονομής του Νόμπελ στον Καζαντζάκη έληξε το 1957, 11 χρόνια μετά την πρώτη αναφορά. Εκείνη τη χρονιά το Νομπέλ Λογοτεχνίας απονεμήθηκε στον Αλμπέρ Καμύ, είδηση που βρήκε βαριά άρρωστο τον Καζαντζάκη στην Πανεπιστημιακή Κλινική του Φράιμπουργκ της Γερμανίας.

Την ώρα που όσοι αποτέλεσαν εμπόδιο στην απονομή του βραβείου στον Καζαντζάκη έτριβαν τα χέρια τους από χαρά, ο Νομπελίστας πλέον Καμύ, έγραφε στην Ελένη Καζαντζάκη: «Τη μέρα που λυπόμουν να δεχθώ μια διάκριση που ο Καζαντζάκης άξιζε εκατό φορές περισσότερο, πήρα από εκείνον το πιο γενναιόδωρο από όλα τηλεγράφημα. Λίγο αργότερα κατάλαβα με τρόμο πως το μήνυμα αυτό ήταν γραμμένο λίγες μέρες πριν πεθάνει. Μαζί του χάθηκε ένας από τους τελευταίους μεγάλους καλλιτέχνες. Είμαι από εκείνους που αισθάνονται και θα εξακολουθήσουν να αισθάνονται το μεγάλο κενό που άφησε».

Πηγες :
http://phorum.gr
http://www.cosmo.gr