- Πώς σε λένε; – Ελληνίδα !!

…..Σα να πηγαίναμε μπουλούκι ανάκατο, θαρρούσες, απ’ όλες τις γενιές και τις χρονιές, άλλοι των τωρινών καιρών, και άλλοι πολλά παλιών, που ‘χαν λευκάνει απ’ τα περίσσια γένια. Καπεταναίοι αγέλαστοι με το κεφαλοπάνι και παπάδες θερία, λοχίες του ‘97 ή του ‘12, μπαλτζήδες βλοσυροί πάνου απ΄τον ώμο σειώντας το πελέκι, απελάτες και σκουταροφόροι με το αίμα επάνω τους ακόμη Βουργάρων και Τουρκών. Ολοι μαζί, δίχως μιλιά, χρόνους αμέτρητους αγκομαχώντας πλάι-πλάι, διαβαίναμε τις ράχες, τα φαράγγια, δίχως να λογαριάζουμε άλλο τίποτε.
………………………………………………………………………………
Κι ότι ήμασταν σιμά πολύ στα μέρη όπου δεν έχει καθημερινές και σκόλες, μήτε αρρώστους και γερούς, μήτε φτωχούς και πλούσιους, το καταλαβαίναμε. Γιατί κι ο βρόντος πέρα, κάτι σαν καταιγίδα πίσω απ΄τα βουνά, δυνάμωνε ολοένα, τόσο που καθαρά στο τέλος να διαβάζουμε το αργό και το βαρύ των κανονιών, το ξερό και το γρήγορο των πολυβόλων………
Οδυσσέα Ελύτη «Αξιον Εστί»
*****************************************************************************************************
« – Πώς σε λένε;
- Ελληνίδα
- Τι έκανες;
- Υπηρετούσα το λαό».
(Στιχομυθία της Ηλέκτρας Αποστόλου με τους βασανιστές της.
Από το βιβλίο «Οι δωσίλογοι της κατοχής»).
******************************************************************************************************
Αποσπάσματα από το άρθρο της Βασιλείας Παπαρήγα στον “Ριζοσπάστη”, 6 Νοεμ. 2005
(κόρης της Γ. Γραμματέως του ΚΚΕ)
- Αποτελούν οι εορτασμοί της 25ης Μαρτίου και της 28ης Οκτωβρίου προϊόντα κάποιων θεοκρατικών ή κυβερνητικών, αντίστοιχα, δυνάμεων, στο όνομα άνομων ή απάνθρωπων σκοπιμοτήτων;Κατ’ αρχήν, οι δύο επέτειοι αποτελούν το σύμβολο μνήμης δύο εθνικοαπελευθερωτικών εξεγέρσεων. Τόσο η Επανάσταση του 1821 όσο και η Εθνική Αντίσταση κατά των Γερμανοϊταλών, αποτελούν δύο κορυφαίες και κρίσιμες νίκες του ελληνικού λαού για την ύπαρξη της Ελλάδας ως εθνικά ανεξάρτητης χώρας. Η δε σημασία τους αποκτά μεγαλύτερη βαρύτητα, καθώς είναι γνωστό πως ο ελληνικός λαός και στις δύο ιστορικές στιγμές ήρθε αντιμέτωπος όχι μόνο με το αξιόμαχο και την υπεροπλία του αντιπάλου, αλλά και με μία σειρά “συμμάχους” που οραματίζονταν μία Ελλάδα κι ένα λαό ανίκανο να προασπίσει την ίδια του την ύπαρξη, ώστε να κατοχυρώσουν το ρητό του μεγάλου κήτους που πάντα θα τρώει το μικρό στην εξέλιξη της ανθρώπινης ιστορίας.Αυτές οι επέτειοι δεν αποτέλεσαν νίκη κι επιβολή κανενός δικτάτορα, αλλά τίς κέρδισε επάξια ο ελληνικός λαός, με πολύχρονες μάχες και θυσίες, Μαζί μ’ αυτές κέρδισε και τη σημαία του, τον Ύμνο του και την παράδοση που θέλει η ιστορία να κερδίζεται στους δρόμους και όχι σε think tank και διευθυντήρια πολυεθνικών.
………………………………………………………………………………………
Αλήθεια, αν οι παρελάσεις με τα υψωμένα λάβαρα ήταν φασιστικό κατάλοιπο που αναβίωνε με αφορμή τις επετείους, γιατί το ΕΑΜ θα αναβιώσει την παρέλαση της 25ης Μαρτίου μεσούσης της Κατοχής και θα καθιερώσει τον εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου; Γιατί οι κατοχικές δυνάμεις και η ενδοτική κυβέρνηση θα προσπαθήσουν να καταστείλουν τους εορτασμούς;
………………………………………………………………………………………….. - . Πρέπει να καταργηθεί η συμμετοχή των μαθητών σε μία παρέλαση στην οποία συμμετέχει ο στρατός, προκειμένου να αποφευχθεί η ταύτιση της μαθητιώσας νεολαίας με μιλιταριστικές πρακτικές;Εδώ οφείλει κανείς να εξετάσει προσεκτικά μια ενδεχόμενη θετική απάντηση, η οποία μπορεί να οδηγήσει στην ολοκληρωτική ακύρωση του περιεχομένου και της ουσίας των προαναφερόμενων γιορτασμών, οι οποίες έχουν τις ρίζες τους στην ιστορία ενός λαού που μάχεται για εθνική ανεξαρτησία και λαϊκή εξουσία.
………………………………………………………………………………………… - Θα μπορούσε, άραγε, να προσβληθεί ένας αλλοδαπός μετανάστης ή επισκέπτης από δημόσιους εορτασμούς της αντιφασιστικής νίκης στην Ελλάδα; Θα αισθανόταν θύμα ρατσισμού ένας Ελληνας τουρίστας στο Παρίσι κατά τη διάρκεια των εορτασμών της 14ης Ιουλίου;[...] Οι μόνοι που φοβούνται τις ηρωικές σελίδες ή τους ήρωες ενός λαού είναι οι εξουσίες και οι προσκυνημένοι που συγγράφουν τις μαύρες σελίδες της ιστορίας, προσπαθώντας να ξορκίσουν το αναπόφευκτο τέλος τους.
…………………………………………………………………………………………. - Ένας λαός γιορτάζει μόνο νίκες για να σηματοδοτήσει την επικράτησή του;Επέτειοι όπως αυτές που προαναφέρθηκαν ή αυτές του Πολυτεχνείου και της Πρωτομαγιάς δεν γιορτάζονται ως εκδικητικά κι επιδεικτικά επινίκια επιβολής μιας τάξης ή μιας ιστορικής φάσης έναντι μιας άλλης. Αποτελούν σταθμούς ωρίμανσης της ιστορίας ενός λαού και της ταξικής του πάλης σε εθνικό επίπεδο. Η Επανάσταση του 1821 αποτελεί νίκη του ελληνικού λαού, γιατί κατακτά την παραπέρα ιστορική του εξέλιξη, δημιουργώντας το δικό του εθνικό κράτος, έστω κι αν δεν μπορεί τελικά να αποτρέψει την ξένη επέμβαση σε αυτό.
……………………………………………………………………………………..
Όποιος σήμερα επιθυμεί την απαλοιφή της ιστορικής μνήμης τάσσεται με αυτούς που σήμερα βαφτίζουν τη σιωπή και την υποταγή πολιτισμό. Όποιος όμως διεκδικεί να εορτάζεται η ιστορική μνήμη όπως της πρέπει τότε γίνεται ένα με τους “κολασμένους” αυτής της γης που είναι ταγμένοι να επιστρέψουν τις αλυσίδες τους στους δεσμοφύλακές τους.



![Για%20πάντα%20χωρίς%20εσάς[1]](http://2mnka.files.wordpress.com/2007/12/ceb3ceb9ceb120cf80ceaccebdcf84ceb120cf87cf89cf81ceafcf8220ceb5cf83ceaccf821.jpg?w=300&h=228)



























Ανοίγω το «Άξιον Εστί» στην «Πορεία προς το μέτωπο» και το στερεώνω όρθιο μπροστά από ένα αγαλματίδιο μιας πάλλευκης Αθηνάς. Για να κρατιέται σταθερό, τοποθετώ εμπρός του ένα μεταλλικό κέρας της Αμαλθείας.
Χωρίζω την οθόνη μου στη μέση. Στο δεξιό πλευρό βάζω να βλέπω ετούτη σου την πρώτη ανάρτηση· στο αριστερό, το λευκό ηλεκτρονικό χαρτί, για να σου γράψω ως ο πρώτος μύχιος εισβολέας του παρθενικού σου σημειώματος στο «Ιδιαζόντως». – Πώς σε λένε; – Ελληνίδα!! – Κάτω στη γραμμή εργασιών, το δικό σου κουμπί βρέθηκε αριστερά και το δικό μου δεξιά. Αρμονία εν τη αγνοία.
Πριν τα δάχτυλά μου ξεκινήσουν να εφάπτονται μέσω των πλήκτρων μ’ εσένα, έφερα σε όσο μπορούσα τελειότερη επαφή τα δύο παράθυρα, με μία ανεπαίσθητη αλληλοκάλυψη, θέλοντας αυθόρμητα να τηρήσω την εντολή τού Ελύτη, «Να χαράζεσαι στη ζωή τόσο προσεκτικά, που να μη ματώνει ποτέ η ευλάβεια».
Ο πατέρας μου ο βιολογικός είχε βρεθεί κοντά στον πατέρα μου τον πνευματικό, στο αλβανικό μέτωπο. Τον έβλεπε να κάθεται μονάχος, με τις ώρες, πάνω σ’ ένα βράχο και να συλλογιέται. Ίσως να σκεφτόταν ετούτες τις αράδες τις σπαρακτικές που εχάραξε και μας εχάρισε.
Μού ’χει σταθεί ένας κόμπος στο λαιμό και δεν λέει να κατέβει. Δεν ξέρω πώς να συνεχίσω. – Ίσως πρέπει να ευθυμήσω.
Αλλά κι ετούτο δεν είν’ εύκολο ένα πράγμα, γιατί πρόκειται αλήθεια για ένα θαύμα. Που απαιτεί μίαν ευλάβεια περισσή, και όχι γέλια ή μια ύπαρξη μισή.
Δεν ξεκίνησε και τώρα δα το Θαύμα – τώρα μόλις είν’ που πάει να πληρωθεί. Με του Μίκη μας το γράμμα πήρε εμπρός, και πληρούται και πληρούται ολοταχώς.
Το ένοιωσα μόλις το διάβασα. Το ήξερα. Πως η Ελλάδα μας, η μήτρα όλων των θαυμάτων, ΝΕΝΙΚΗΚΕΝ.
Και νά το ευθύς το άλλο θαύμα: ανταμώθηκα μ’ εσένα, ένα χάρμα! Σε εσυνάντησα στον τόπο τον ιερό της Ολυμπίας, μέσα σε περαστικούς αγνώστους και φλεγματικούς βαρβάρους.
Πώς έγινε αυτό; Ήταν τυχαία σύμπτωση; Αστείο πράγμα! Αφού, μετά από λίγες κιόλας μέρες, είχα μιαν αίσθηση, κι από τη βεβαιότητα πιο δυνατή, ότι σε γνωρίζω εδώ και πολλά-πολλά, εκατοντάδες και χιλιάδες χρόνια, κι ότι απλώς κάποιο δυσάρεστο συμβάν μάς είχε σπρώξει μακριά. Γιατί, μια τέτοια βαθιά επικοινωνία και αλληλοκατανόηση δεν είναι δυνατόν να σφυρηλατηθεί μέσα σε λίγες μέρες.
Κι εχθές, μου είπες την ηλικία σου. (…) Πως είσαι δυόμισι χρονών. Κι έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Γιατί, τόσο είμαι κι εγώ! Τυχαίο είναι κι αυτό;
Εσύ γεννήθηκες στις 27 Οκτωβρίου, εγώ στις 6 Σεπτεμβρίου. Σε περνάω μόλις πενήντα μία μέρες. Κι έχουμε μπροστά μας τη Ζωή, την αιωνιότητα, να Τη βιώσουμε και μεταδώσουμε. Να Την τιμήσουμε και Την χαρίσουμε.
Δεν ξέρω τι άλλο να σου πω. Θαρρώ πως σου τα είπα όλα.
Μου είναι αδύνατον, άλλωστε, να συνεχίσω… Σ’ …..
Αδερφέ…
Θα σου πω κα’ναδυό “μυστικά”.
Κι εγώ νοιώθω πως είμαι πολλών χιλιάδων ετών.
Κι εγώ έχω μια λευκή Αθηνά δίπλα μου.
Κι εγώ νοιώθω πως έχουμε ήδη νικήσει.
Κι εγώ νοιώθω πως ο Ελύτης εκφράζει το αληθές πνεύμα της Ελλάδας κι ο Μίκης την ψυχή και την φωνή του λαού της.
Και τώρα, το πιο μεγάλο μυστικό…
Όταν με πιάνει η απελπισία, τότε σκέφτομαι:
“Δεν μπορεί. Αφού υπάρχω εγώ, θα υπάρχουν κι άλλοι! Κι ας μην τους ξέρω.”
Σε ασπάζομαι.
Σταυρωτά.
Μ’ έκανες ευτυχισμένο μ’ αυτά που έγραψες, μολονότι η απάντησή σου αρχίζει μ’ εκείνο το άγριο “Αδερφέ…” και διακρίνεται από μια κάποια “νευρικότητα”.
Σε καταφιλώ με ευλάβεια.
Νευρικότητα;
Χμμμ… Μάλλον ναι.
Οι πολλές “αγάπες” με βγάζουν απ’ τα νερά μου.
Αλλά άγριο το “αδερφέ”;;;; Όχι δα!
Σωστά το κατάλαβα! Σ’ ευχαριστώ που μου απάντησες. Θα σου δώσω αργότερα περαιτέρω εξηγήσεις.
Δες εδωπέρα κι άλλο ένα τυχαίο γεγονός!
Δες τι νοοτροπία διαφαίνεται πως έχει μία άλλη που δηλώνει Ελληνίδα, και την απάντησή μου!
(Πιο πάνω στο ίδιο σημείωμα υπάρχει και άλλο σχόλιό της, και η απάντησή μου σε αυτό, αλλά εγώ σε παραπέμπω στο δεύτερο.)
@ Mnk (και όχι μόνο)
Σήμερα μετέφρασαν στα βουλγαρικά από το ιστολόγιό μου τον λόγο του Οδυσσέα Ελύτη κατά την τελετή απονομής του Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Μετέφρασαν μόνο αυτό και τίποτε άλλο, πράγμα που σημαίνει ότι δεν το έκαναν για να “φακελώσουν” εμένα, αλλά από καθαρό και άδολο ενδιαφέρον για τον Ελύτη!
ΕΙΜΑΙ ΤΡΙΣΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ!!!